![The Arabian Nights • One Thousand and One Nights • [แปลไทย]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9zYlaF-xu3e2X34o1u0RGu-W0lglsQHVOMvR-Qhzt_7oTCIw62YZJd0zwujmKYS7KgU2NDRhoFjm4baJSoq0ieZ8ALQmaBIlp2ofLStD3-xIapmZEKZwsN8rPxduQKtoBLS0DIY7toNz7L8XXtFqmbKK61_Dk258oS4iZpIfVX2VtNtpuB11ec14c9nIs/s1536/1000022204.png "The Arabian Nights • One Thousand and One Nights • [แปลไทย]")
อภินิหารพันหนึ่งราตรี
หมื่นล้านคำรัก
‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️
เมื่อถึง: คืนที่สิบสี่
และกษัตริย์ทรงสมปรารถนาในบุตรสาวของเสนาบดีแล้ว ดินาร์ซาด น้องสาวของนางก็เข้ามา เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่ฟ้าจะสว่าง ดินาร์ซาดกล่าวกับพี่สาวว่า
“ช่วยเล่านิทานของพี่ให้พวกเราฟังต่อเถิด”
และนางก็ตอบว่า: “ด้วยความยินดีและความปรารถนาดี! มีเรื่องเล่ามาถึงหม่อมฉันนะ ฝ่าบาทผู้ทรงบุญญาธิการ ว่า: ข้าซึ่งเกือบจะหมดสติไปกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับข้า ก็ลุกขึ้นยืน โดยคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับชายหนุ่มสิบคน และมองดูม้าที่กำลังทะยานขึ้นสู่เมฆ ข้าออกจากเฉลียงและเดินต่อไปจนกระทั่งมาถึงห้องโถง ซึ่งข้ารู้ว่าเป็นห้องที่นกวายุภักษ์เคยพาข้าไป โดยมีโซฟาผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินสิบตัวอยู่ข้างผนัง
ชายหนุ่มสิบคนไม่ได้อยู่ที่นั่นเมื่อข้าเข้าไปครั้งแรก แต่เข้ามาไม่นานหลังจากนั้น พร้อมกับชายชรา พวกเขาต้อนรับข้าอย่างเมตตา และคร่ำครวญถึงความโชคร้ายของข้า แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้คาดหวังอะไรน้อยไปกว่านี้ก็ตาม “สิ่งที่เกิดขึ้นกับท่าน” พวกเขากล่าว “พวกเราก็เคยประสบมาแล้วเช่นกัน และพวกเราก็จะมีความสุขเช่นเดิม หากพวกเราไม่ได้เปิดประตูทองคำในขณะที่เจ้าหญิงไม่อยู่ ท่านก็ไม่ฉลาดไปกว่าพวกเรา และได้รับโทษเช่นเดียวกัน พวกเรายินดีที่จะต้อนรับท่านเข้ามาในหมู่พวกเรา เพื่อทำการบำเพ็ญตบะแบบที่เราทำ แต่พวกเราได้บอกท่านไปแล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้ ดังนั้น จงออกจากที่นี่และไปยังราชสำนักแบกแดด ที่ซึ่งท่านจะได้พบกับผู้ที่สามารถตัดสินชะตากรรมของท่านได้” พวกเขาบอกเส้นทางที่ข้าจะต้องเดินทาง และข้าก็จากพวกเขามา
ระหว่างทาง ข้าสั่งให้โกนหนวดและคิ้วของข้า และสวมชุดของนักบวชเร่ร่อน (Calender) ข้าเดินทางมานาน แต่มาถึงเมืองนี้ในเย็นวันนี้ ที่ซึ่งข้าได้พบกับสหายนักบวชเร่ร่อนของข้าที่ประตู โดยเป็นคนแปลกหน้าเหมือนกับข้า พวกเราประหลาดใจกันมากที่เห็นว่าพวกเราทุกคนตาบอดข้างเดียวกัน แต่พวกเราไม่มีเวลาว่างที่จะพูดคุยเกี่ยวกับความทุกข์ยากร่วมกันของเราได้อย่างยาวนาน พวกเรามีเวลาเพียงพอที่จะมาที่นี่เพื่อวิงวอนขอความเมตตาที่ท่านได้กรุณามอบให้พวกเรา
เขาพูดจบ และถึงตาของโซเบดาที่จะพูด: “จงไปในที่ที่พวกท่านต้องการ” นางกล่าว พลางหันไปหาทั้งสามคน “ข้าให้อภัยพวกท่านทุกคน แต่พวกท่านต้องออกจากบ้านหลังนี้ทันที”
📜 การเดินทางเจ็ดครั้งของซินแบดผู้เดินเรือ
ในสมัยของพระกาหลิบฮารูน อัล-ราชิด มีคนหาบหาม (Porter) ยากจนคนหนึ่งชื่อว่า ฮินด์แบด อาศัยอยู่ในแบกแดด ซึ่งในวันหนึ่งที่อากาศร้อนจัด เขาถูกส่งให้ไปหาบหามของหนักจากปลายเมืองหนึ่งไปยังอีกปลายเมืองหนึ่ง ก่อนที่เขาจะทำได้ครึ่งทาง เขาก็เหนื่อยล้ามากจนกระทั่ง เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในถนนที่เงียบสงบซึ่งทางเท้าถูกพรมด้วยน้ำกุหลาบ และมีลมเย็นพัดผ่าน เขาจึงวางสัมภาระลงบนพื้น และนั่งพักผ่อนในร่มเงาของบ้านหลังใหญ่
ในไม่ช้าเขาก็ตัดสินใจว่าเขาไม่สามารถเลือกสถานที่ที่น่ารื่นรมย์กว่านี้ได้แล้ว กลิ่นหอมอันโอชะของไม้กฤษณาและกำยานโชยออกมาจากหน้าต่างที่เปิดอยู่ และผสมผสานกับกลิ่นของน้ำกุหลาบที่ระเหยขึ้นมาจากทางเท้าที่ร้อนระอุ ภายในวัง เขาได้ยินเสียงดนตรี ราวกับว่ามีเครื่องดนตรีหลายชนิดบรรเลงอย่างชาญฉลาด และเสียงร้องอันไพเราะของนกไนติงเกลและนกอื่นๆ และจากสิ่งนี้ และกลิ่นหอมน่ารับประทานของอาหารอันโอชะหลายอย่างที่เขาเริ่มตระหนักในไม่ช้า เขาจึงตัดสินว่ามีการเลี้ยงฉลองและความสนุกสนานเกิดขึ้น เขาประหลาดใจว่าใครอาศัยอยู่ในบ้านอันงดงามแห่งนี้ซึ่งเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ถนนที่บ้านหลังนี้ตั้งอยู่เป็นถนนที่เขาไม่ค่อยมีโอกาสผ่าน เพื่อสนองความอยากรู้อยากเห็นของเขา เขาจึงเดินไปหาคนรับใช้ที่แต่งตัวหรูหราซึ่งยืนอยู่ที่ประตู และถามคนหนึ่งในพวกเขานามของเจ้าของคฤหาสน์
“อะไรนะ” เขาตอบ “ท่านอาศัยอยู่ในแบกแดด และไม่รู้หรือว่าที่นี่คือบ้านของซินแบดผู้เดินเรือผู้สูงศักดิ์ นักเดินทางผู้โด่งดังที่ล่องเรือข้ามทะเลทุกแห่งที่ดวงอาทิตย์ส่องถึง”
คนหาบหาม ซึ่งมักจะได้ยินผู้คนพูดถึงความมั่งคั่งอันมหาศาลของซินแบด อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาคนที่มีโชคชะตาดูเหมือนจะมีความสุขเท่าๆ กับที่ตนเองนั้นน่าสังเวช เขาทอดสายตาขึ้นไปบนท้องฟ้าและอุทานออกมาดังๆ ว่า
“พิจารณาดูเถิด ผู้สร้างสรรค์ทุกสรรพสิ่งผู้ทรงฤทธานุภาพ ความแตกต่างระหว่างชีวิตของซินแบดกับชีวิตของข้า ทุกวันข้าต้องทนทุกข์กับความยากลำบากและความโชคร้ายนับพัน และต้องทำงานหนักเพื่อให้ได้ขนมปังข้าวบาร์เลย์ที่ไม่ดีพอที่จะเลี้ยงตัวเองและครอบครัวให้อยู่รอดได้ ในขณะที่ซินแบดผู้โชคดีใช้เงินไปทางซ้ายและขวา และใช้ชีวิตอยู่บนความอุดมสมบูรณ์ของแผ่นดิน! เขาทำอะไรถึงได้รับชีวิตที่น่ารื่นรมย์นี้—ข้าทำอะไรถึงสมควรได้รับชะตากรรมที่ยากลำบากเช่นนี้!”
กล่าวแล้วเขาก็กระทืบเท้าลงบนพื้นเหมือนคนที่เสียสติด้วยความทุกข์ระทมและความสิ้นหวัง ในขณะนี้เองคนรับใช้คนหนึ่งก็ออกมาจากวัง และจับแขนเขาแล้วพูดว่า “มากับข้า ซินแบดผู้สูงศักดิ์ เจ้านายของข้า ต้องการพูดกับท่าน”
ฮินด์แบดรู้สึกประหลาดใจกับการเรียกตัวนี้ไม่น้อย และกลัวว่าคำพูดที่ไม่ระมัดระวังของเขาอาจทำให้เขาได้รับความไม่พอใจจากซินแบด ดังนั้นเขาจึงพยายามขอโทษโดยอ้างว่าเขาไม่สามารถทิ้งสัมภาระที่ได้รับมอบหมายไว้บนถนนได้ อย่างไรก็ตาม คนรับใช้สัญญาว่าจะมีคนดูแลสัมภาระนั้นให้เขา และเร่งเร้าให้เขาเชื่อฟังการเรียกอย่างเร่งด่วน จนในที่สุดคนหาบหามก็ต้องยอมจำนน
เขาติดตามคนรับใช้เข้าไปในห้องขนาดใหญ่ ซึ่งมีคนกลุ่มใหญ่นั่งอยู่รอบโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารอันโอชะทุกชนิด ในที่นั่งอันทรงเกียรติมีชายสูงอายุ รูปร่างสูง สง่างาม มีเคราขาวและยาว ทำให้เขามีลักษณะที่น่านับถือ ยืนอยู่ข้างหลังเก้าอี้ของเขาคือฝูงชนของคนรับใช้ที่กระตือรือร้นที่จะตอบสนองความต้องการของเขา นี่คือซินแบดผู้โด่งดังนั่นเอง คนหาบหามรู้สึกตกใจมากขึ้นเมื่อเห็นความสง่างามมากมายเช่นนี้ เขากล่าวคำนับบริษัทผู้สูงศักดิ์ด้วยความสั่นเทา ซินแบดทำสัญญาณให้เขาเข้ามาใกล้ ทำให้เขานั่งทางด้านขวามือของเขา และตัวเขาเองก็ตักอาหารรสเลิศใส่จานของเขา และรินไวน์ชั้นดีให้เขาดื่ม และในไม่ช้า เมื่อการเลี้ยงใกล้จะสิ้นสุดลง เขาก็พูดคุยกับเขาอย่างเป็นกันเอง โดยถามชื่อและอาชีพของเขา
“นายท่าน” คนหาบหามตอบ “ข้าชื่อฮินด์แบด”
“ข้ายินดีที่ได้เห็นท่านที่นี่” ซินแบดกล่าวต่อ “และข้าขอรับรองแทนทุกคนที่อยู่ที่นี่ว่าพวกเขาก็ยินดีเช่นกัน แต่ข้าต้องการให้ท่านบอกข้าว่าท่านพูดอะไรเมื่อครู่นี้บนถนน” เพราะซินแบด ขณะที่เดินผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่ก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่ม ได้ยินคำบ่นของเขา และจึงได้ส่งคนไปเรียกเขา
เมื่อถูกถามคำถามนี้ ฮินด์แบดก็เต็มไปด้วยความสับสน และก้มศีรษะลง ตอบว่า “นายท่าน ข้ายอมรับว่า ด้วยความเหนื่อยล้าและอารมณ์ไม่ดี ข้าได้พูดคำที่ไม่เหมาะสมออกไป ซึ่งข้าขอให้ท่านยกโทษให้ข้าด้วย”
“โอ้!” ซินแบดตอบ “อย่าคิดว่าข้าไม่ยุติธรรมถึงขนาดตำหนิท่าน ในทางตรงกันข้าม ข้าเข้าใจสถานการณ์ของท่านและเห็นใจท่าน เพียงแต่ท่านดูเหมือนจะเข้าใจผิดเกี่ยวกับข้า และข้าต้องการแก้ไขให้ท่านเข้าใจถูกต้อง ท่านคงจินตนาการว่าข้าได้รับความมั่งคั่งและความหรูหราทั้งหมดที่ท่านเห็นข้ามีความสุขอยู่โดยไม่มีความยากลำบากหรืออันตราย แต่สิ่งนี้ห่างไกลจากความเป็นจริง
“ใช่ สหายผู้สูงศักดิ์ของข้า” เขาพูดต่อ โดยหันไปหาทุกคน “ข้าขอรับรองกับพวกท่านว่าการผจญภัยของข้าแปลกประหลาดพอที่จะยับยั้งแม้แต่คนที่โลภมากที่สุดจากการแสวงหาความมั่งคั่งด้วยการข้ามทะเล เนื่องจากพวกท่านอาจจะเคยได้ยินเรื่องราวที่ไม่ชัดเจนเกี่ยวกับการเดินทางเจ็ดครั้งของข้า และอันตรายและความอัศจรรย์ที่ข้าได้พบทั้งทางทะเลและทางบก ข้าจะเล่าเรื่องราวฉบับเต็มและเป็นความจริงให้พวกท่านฟัง ซึ่งข้าคิดว่าพวกท่านจะยินดีที่จะรับฟัง”
เนื่องจากซินแบดกำลังเล่าการผจญภัยของเขาเพื่อคนหาบหามเป็นหลัก ก่อนที่จะเริ่มเรื่องราว เขาจึงสั่งให้คนรับใช้ของเขาบางคนนำสัมภาระที่ถูกทิ้งไว้บนถนนไปยังที่ที่ฮินด์แบดออกเดินทางตั้งแต่แรก ในขณะที่เขาเองยังคงอยู่เพื่อฟังเรื่องราว
📜 การเดินทางครั้งแรก
ข้าได้รับมรดกเป็นทรัพย์สมบัติจำนวนมากจากบิดามารดา และด้วยความเยาว์วัยและโง่เขลา ข้าจึงใช้จ่ายมันอย่างสุรุ่ยสุร่ายไปกับความสุขทุกรูปแบบในตอนแรก แต่ในไม่ช้า เมื่อพบว่าความมั่งคั่งจะโบยบินไปอย่างรวดเร็ว หากได้รับการจัดการที่ไม่ดีเท่าที่ข้ากำลังจัดการอยู่ และเมื่อจำได้ว่าการแก่ชราและยากจนนั้นเป็นความทุกข์ยากอย่างแท้จริง ข้าจึงเริ่มคิดถึงวิธีที่จะใช้ประโยชน์จากสิ่งที่ยังคงเหลืออยู่ให้ดีที่สุด ข้าขายเครื่องใช้ในครัวเรือนทั้งหมดด้วยการประมูลสาธารณะ และเข้าร่วมกับกลุ่มพ่อค้าที่ทำการค้าขายทางทะเล โดยขึ้นเรือไปกับพวกเขาที่เมืองบัลโซราในเรือที่เราได้ร่วมกันจัดเตรียม
พวกเราออกเรือและมุ่งหน้าไปยังอินเดียตะวันออกผ่านอ่าวเปอร์เซีย โดยมีชายฝั่งเปอร์เซียอยู่ทางซ้ายมือ และทางขวาคือชายฝั่งอาระเบียเฟลิกซ์ (Arabia Felix) ในตอนแรกข้ารู้สึกไม่สบายจากการโคลงเคลงของเรือ แต่ในไม่ช้าก็ฟื้นตัว และตั้งแต่นั้นมาก็ไม่ถูกรบกวนด้วยอาการเมาเรืออีกเลย
พวกเราขึ้นฝั่งตามเกาะต่างๆ เป็นครั้งคราว ซึ่งพวกเราขายหรือแลกเปลี่ยนสินค้าของเรา และวันหนึ่ง เมื่อลมสงบลงอย่างกะทันหัน พวกเราก็พบว่าตัวเองลอยนิ่งอยู่ใกล้กับเกาะเล็กๆ เหมือนทุ่งหญ้าสีเขียว ซึ่งโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำเพียงเล็กน้อย ใบเรือของเราถูกม้วนเก็บ และกัปตันอนุญาตให้ทุกคนที่ต้องการขึ้นฝั่งเพื่อพักผ่อนและสนุกสนานได้ ข้าเป็นหนึ่งในจำนวนนั้น แต่เมื่อพวกเราเดินเตร่ไปมาครู่หนึ่ง พวกเราก็ก่อไฟและนั่งลงเพื่อเพลิดเพลินกับอาหารที่พวกเรานำมาด้วย พวกเราก็ตกใจกับการสั่นสะเทือนอย่างกะทันหันและรุนแรงของเกาะ ในขณะเดียวกันผู้ที่อยู่บนเรือก็ส่งเสียงร้องตะโกนให้พวกเรากลับขึ้นเรือเพื่อเอาชีวิตรอด เพราะสิ่งที่พวกเราคิดว่าเป็นเกาะนั้นไม่ใช่สิ่งใดเลยนอกจากหลังของวาฬที่กำลังหลับอยู่ ผู้ที่อยู่ใกล้เรือที่สุดก็โยนตัวเองลงไปในเรือ คนอื่นๆ กระโดดลงไปในทะเล แต่ก่อนที่ข้าจะช่วยตัวเองได้ วาฬก็ดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรอย่างกะทันหัน ทิ้งให้ข้าเกาะติดอยู่กับเศษไม้ชิ้นหนึ่งที่พวกเรานำมาก่อไฟ
ในขณะเดียวกัน ลมก็พัดมา และในความโกลาหลที่เกิดขึ้นบนเรือของพวกเราในการชักใบเรือและรับผู้ที่อยู่ในเรือและเกาะติดอยู่ข้างเรือ ไม่มีใครสังเกตเห็นการหายไปของข้า และข้าถูกปล่อยให้อยู่ภายใต้ความเมตตาของคลื่น ตลอดทั้งวันนั้นข้าลอยขึ้นลง ถูกพัดไปทางนั้นบ้าง ทางนี้บ้าง และเมื่อกลางคืนมาถึง ข้าก็สิ้นหวังในชีวิต แต่ถึงแม้จะเหนื่อยล้าและอ่อนแรงเพียงใด ข้าก็เกาะติดอยู่กับเครื่องช่วยชีวิตที่เปราะบางของข้า และความยินดีของข้าก็ยิ่งใหญ่ เมื่อแสงอรุณยามเช้าเผยให้เห็นว่าข้าได้ลอยไปติดกับเกาะแห่งหนึ่ง
หน้าผาสูงชันและขรุขระ แต่โชคดีสำหรับข้าที่มีรากไม้บางส่วนยื่นออกมาในบางจุด และด้วยความช่วยเหลือของพวกมัน ในที่สุดข้าก็ปีนขึ้นไป และเหยียดตัวลงบนผืนหญ้าบนยอดเขา ซึ่งข้านอนอยู่ สภาพไม่ต่างจากคนตาย จนกระทั่งดวงอาทิตย์อยู่สูงในท้องฟ้า ในเวลานั้นข้าหิวมาก แต่หลังจากค้นหาอยู่บ้าง ข้าก็พบสมุนไพรที่กินได้ และน้ำพุที่ใสสะอาด และเมื่อสดชื่นขึ้น ข้าก็ออกเดินทางสำรวจเกาะ ในไม่ช้าข้าก็มาถึงที่ราบขนาดใหญ่ที่มีม้ากำลังกินหญ้าอยู่ และถูกล่ามไว้ และในขณะที่ข้ายืนมองมันอยู่ ข้าได้ยินเสียงคนพูดคุยกันอย่างเห็นได้ชัดใต้ดิน และในชั่วขณะหนึ่ง ชายคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น ซึ่งถามข้าว่าข้ามาถึงเกาะนี้ได้อย่างไร
ข้าเล่าการผจญภัยของข้าให้เขาฟัง และได้รับคำตอบว่าเขาเป็นหนึ่งในคนเลี้ยงม้าของมิห์ราเก้ กษัตริย์ของเกาะนี้ และทุกปีพวกเขาจะมาเลี้ยงม้าของเจ้านายที่ที่ราบแห่งนี้ เขาพาข้าไปที่ถ้ำซึ่งเพื่อนร่วมงานของเขารวมตัวกันอยู่ และเมื่อข้ากินอาหารที่พวกเขานำมาให้แล้ว พวกเขาก็บอกให้ข้าคิดว่าตัวเองโชคดีที่ได้พบพวกเขาในเวลานั้น เพราะพวกเขากำลังจะกลับไปหาเจ้านายในวันรุ่งขึ้น และหากไม่มีความช่วยเหลือจากพวกเขา ข้าก็ไม่สามารถหาทางไปยังส่วนที่มีผู้คนอาศัยอยู่ของเกาะได้อย่างแน่นอน
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พวกเราจึงออกเดินทาง และเมื่อพวกเราไปถึงเมืองหลวง ข้าก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากกษัตริย์ ซึ่งข้าได้เล่าการผจญภัยของข้าให้พระองค์ฟัง จากนั้นพระองค์ก็มีพระบัญชาให้ดูแลข้าอย่างดี และจัดหาสิ่งของที่ข้าต้องการ ในฐานะพ่อค้า ข้าจึงมองหาผู้คนในอาชีพเดียวกันกับข้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มาจากต่างประเทศ เพราะข้าหวังว่าจะได้ยินข่าวจากแบกแดด และหาทางกลับไปที่นั่นได้ เพราะเมืองหลวงตั้งอยู่บนชายฝั่งทะเล และมีเรือจากทุกส่วนของโลกมาเยี่ยมเยือน ในระหว่างนี้ ข้าได้ยินเรื่องราวที่น่าสนใจมากมาย และตอบคำถามมากมายเกี่ยวกับประเทศของข้า เพราะข้าพูดคุยอย่างเต็มใจกับทุกคนที่มาหาข้า อีกทั้งเพื่อฆ่าเวลา ข้าได้สำรวจเกาะเล็กๆ ชื่อคาสเซล ซึ่งเป็นของกษัตริย์มิห์ราเก้ และซึ่งเชื่อกันว่ามีวิญญาณชื่อเดกเกียลอาศัยอยู่ แท้จริงแล้ว ลูกเรือให้ความมั่นใจกับข้าว่ามักจะได้ยินเสียงตีกลองบนเกาะในเวลากลางคืน อย่างไรก็ตาม ข้าไม่เห็นสิ่งแปลกประหลาดใดๆ ในการเดินทางของข้า เว้นแต่ปลาบางตัวที่มีความยาวเต็มสองร้อยศอก แต่โชคดีที่พวกมันกลัวพวกเรายิ่งกว่าที่พวกเรากลัวพวกมัน และบินหนีจากพวกเราหากพวกเราตีแผ่นกระดานเพื่อทำให้พวกมันตกใจ ปลาอื่นๆ มีความยาวเพียงศอกเดียวซึ่งมีหัวเหมือนนกฮูก
วันหนึ่งหลังจากที่ข้ากลับมา ขณะที่ข้าเดินลงไปที่ท่าเรือ ข้าเห็นเรือลำหนึ่งซึ่งเพิ่งทอดสมอ และกำลังขนถ่ายสินค้าออก ในขณะที่พ่อค้าที่เป็นเจ้าของสินค้านั้นกำลังกำกับดูแลการขนย้ายไปยังคลังสินค้าของพวกเขาอย่างยุ่งวุ่นวาย เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ข้าก็สังเกตเห็นว่าชื่อของข้าถูกทำเครื่องหมายไว้บนหีบห่อบางส่วน และหลังจากตรวจสอบอย่างรอบคอบแล้ว ข้าก็แน่ใจว่าพวกมันคือสิ่งเดียวกับที่ข้าใส่ไว้ในเรือของเราที่บัลโซรา จากนั้นข้าก็จำกัปตันเรือได้ แต่เนื่องจากข้าแน่ใจว่าเขาเชื่อว่าข้าตายแล้ว ข้าจึงเดินเข้าไปหาเขาและถามว่าใครเป็นเจ้าของหีบห่อที่ข้ากำลังมองอยู่
“มีพ่อค้าชาวแบกแดดชื่อซินแบดอยู่บนเรือของข้า” เขาตอบ “วันหนึ่งเขาและผู้โดยสารคนอื่นๆ ของข้าหลายคนขึ้นฝั่งบนสิ่งที่พวกเราคิดว่าเป็นเกาะ แต่จริงๆ แล้วมันคือวาฬขนาดมหึมาที่ลอยหลับอยู่บนคลื่น ทันทีที่มันรู้สึกถึงความร้อนของไฟที่ถูกจุดบนหลังของมัน มันก็ดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของทะเล ผู้คนหลายคนที่อยู่บนนั้นเสียชีวิตในน้ำ และในบรรดาคนเหล่านั้นก็มีซินแบดผู้โชคร้ายคนนี้ด้วย สินค้านี้เป็นของเขา แต่ข้าได้ตัดสินใจที่จะจำหน่ายมันเพื่อประโยชน์ของครอบครัวของเขา หากข้ามีโอกาสได้พบพวกเขา”
...🌞
— และเชเฮราซาดก็สังเกตเห็นว่าฟ้าสางแล้ว นางจึงหยุดกล่าวคำที่ได้รับอนุญาตให้กล่าว จากนั้นดินาร์ซาดจึงกล่าวว่า “โอ้ พี่สาวของข้า นิทานของพี่ช่างไพเราะ และช่างมีรสชาติ หวานชื่นและน่าพอใจอะไรเช่นนี้!”
นางตอบว่า “และนี่จะเปรียบอะไรได้กับสิ่งที่พี่จะเล่าให้น้องฟังในคืนหน้า ถ้าพี่มีชีวิตอยู่และกษัตริย์ทรงไว้ชีวิตพี่?”
กษัตริย์ก็ทรงตัดสินพระทัยที่จะรอจนถึงวันพรุ่งนี้ โดยตั้งพระทัยว่าจะสั่งประหารนางหลังจากที่นางเล่าเรื่องของนางจบแล้ว ดังนั้น พวกเขาก็พักผ่อนในคืนนั้นโดยกอดกันจนกระทั่งฟ้าสาง หลังจากนั้น กษัตริย์ก็เสด็จไปยังท้องพระโรง และเสนาบดีและทหารก็เข้ามา และราชสำนักก็เต็มไปด้วยผู้คน และกษัตริย์ก็มีพระบัญชาและตัดสินคดี และแต่งตั้งและปลดตำแหน่ง สั่งและห้ามตลอดทั้งวัน จากนั้นการประชุมก็เลิก และกษัตริย์ชาห์ริอาร์ก็เสด็จเข้าสู่พระราชวังของพระองค์
กดอ่านตอนต่อไป >> ที่นี่ << รอแพร่บนึ่งนะ
.⋆｡🌶️🌿˚ และนอกจากนิยายโรมานซ์อ่านสนุกเรื่องนี้แล้ว คุณนักอ่านสามารถสนับสนุนผลงาน #นิยายรสแซ่บจัดจ้านจนนิพพานสีจมปูว์ ของ #แมงมุมใต้เตียง ที่แต่งจบแล้วพร้อมอ่านได้เลยได้ที่ comment หรือที่ BIO ตลอด 24 ชั่วโมง นะคะ ✨👇✨ สุดปัง สุดปัง กำลังรับนักอ่านจำนวนไม่จำกัด!
#นิยาย | #อ่านนิยาย | #eBook | #romancenovels | #fiction | #นิยายอ่านสนุกทุกเทศกาล #2025trend #ตำนานรักของเทพเจ้า
แวะชม แวะอ่าน แวะโหลดนิยายรสแซ่บจัดจ้านที่ใครก็อยากมีไว้อ่านก่อนนอนทุกคืนที่นี่*
.⋆｡˚ นิยายเขาอ่านแล้วปวดใจ ... มาอ่านนิยายที่ Blog เค้าเอามั้ย เธอจะได้แต่เรื่องปวดเอว~* สุดปัง
คำอธิบาย: 👑 อย่าลืมมาเป็นนักอ่าน VIP ของเราเพื่อรับสิทธิพิเศษเข้าถึงนิยายรักเรื่องใหม่ รวมถึงนิยายแปลสุดคลาสสิก อ่านได้เลยใน BLOG สุดเก๋ สุดคลู ที่จะมอบให้แก่นักอ่าน VIP ที่น่ารักที่สุดเท่านั้น เมื่อคุณนักอ่านสะสมครบเงื่อนไขแล้วสามรถ inbox นิยายในคลังของคุณมาอวดกันได้และรับ link ไปเลย! มีนิยายให้เอา เอ้ย! ให้อ่าน 2 เรื่องพิเศษแล้วและจะทะยอยวางอย่างต่อเนื่องนะคะ 👑 *รับสิทธิพิเศษอ่านนิยายรสเข้มข้นใหม่ๆ อ่านจบเรื่องเลยได้ฟsี 12 เรื่องสั้น และ 1 เรื่องยาว*
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้
