![The Arabian Nights • One Thousand and One Nights • [แปลไทย]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9zYlaF-xu3e2X34o1u0RGu-W0lglsQHVOMvR-Qhzt_7oTCIw62YZJd0zwujmKYS7KgU2NDRhoFjm4baJSoq0ieZ8ALQmaBIlp2ofLStD3-xIapmZEKZwsN8rPxduQKtoBLS0DIY7toNz7L8XXtFqmbKK61_Dk258oS4iZpIfVX2VtNtpuB11ec14c9nIs/s1536/1000022204.png "The Arabian Nights • One Thousand and One Nights • [แปลไทย]")
อภินิหารพันหนึ่งราตรี
หมื่นล้านคำรัก
‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️
เมื่อถึง: คืนที่สิบห้า
และกษัตริย์ทรงสมปรารถนาในบุตรสาวของเสนาบดีแล้ว ดินาร์ซาด น้องสาวของนางก็เข้ามา เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่ฟ้าจะสว่าง ดินาร์ซาดกล่าวกับพี่สาวว่า
“ช่วยเล่านิทานของพี่ให้พวกเราฟังต่อเถิด”
และนางก็ตอบว่า: “ด้วยความยินดีและความปรารถนาดี! มีเรื่องเล่ามาถึงหม่อมฉันนะ ฝ่าบาทผู้ทรงบุญญาธิการ ว่า: “กัปตัน” ข้ากล่าว “ข้าคือซินแบดที่ท่านเชื่อว่าตายไปแล้ว และนี่คือทรัพย์สมบัติของข้า!”
เมื่อกัปตันได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาก็ร้องออกมาด้วยความประหลาดใจว่า “โอ้! โลกนี้กำลังจะเกิดอะไรขึ้น? ในทุกวันนี้ไม่มีคนซื่อสัตย์คนเดียวให้พบเห็น ข้าไม่ได้เห็นซินแบดจมน้ำด้วยตาของข้าเองหรือ และตอนนี้ท่านก็มีความกล้าที่จะบอกข้าว่าท่านคือเขา! ข้าควรจะคิดว่าท่านเป็นคนชอบธรรม แต่เพื่อที่จะได้สิ่งที่ไม่ได้เป็นของท่าน ท่านก็พร้อมที่จะสร้างเรื่องโกหกที่น่ากลัวนี้”
“โปรดอดทนและโปรดฟังเรื่องราวของข้า” ข้ากล่าว
“ถ้าอย่างนั้นก็พูดมา” กัปตันตอบ “ข้าพร้อมที่จะรับฟัง”
ดังนั้นข้าจึงเล่าถึงการหลบหนีของข้า และการพบปะที่โชคดีกับคนเลี้ยงม้าของกษัตริย์ และวิธีที่ข้าได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นที่พระราชวัง ในไม่ช้าข้าก็เริ่มเห็นว่าข้าได้สร้างความประทับใจให้กับเขาบ้าง และหลังจากพ่อค้าคนอื่นๆ มาถึง ซึ่งแสดงความยินดีอย่างยิ่งที่ได้เห็นข้ามีชีวิตอีกครั้ง เขาก็ประกาศว่าเขาก็จำข้าได้เช่นกัน
เขาทิ้งตัวลงบนคอของข้าและอุทานว่า “ขอขอบคุณพระเจ้าที่ท่านรอดพ้นจากอันตรายที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ สำหรับสินค้าของท่าน ข้าขอให้ท่านรับไป และจำหน่ายตามที่ท่านต้องการ” ข้าขอบคุณเขา และชื่นชมความซื่อสัตย์ของเขา โดยขอให้เขายอมรับสินค้าหลายหีบเพื่อเป็นเครื่องหมายแสดงความขอบคุณของข้า แต่เขาไม่ยอมรับสิ่งใดเลย ข้าเตรียมของขวัญจากสินค้าที่คัดสรรมาอย่างดีที่สุดสำหรับกษัตริย์มิห์ราเก้ ซึ่งในตอนแรกตกใจ เมื่อรู้ว่าข้าสูญเสียทุกอย่าง อย่างไรก็ตาม เมื่อข้าอธิบายให้พระองค์ทราบว่าหีบห่อของข้าได้รับการกู้คืนอย่างน่าอัศจรรย์ได้อย่างไร พระองค์ก็ทรงยอมรับของขวัญของข้าอย่างเมตตา และตอบแทนด้วยสิ่งของมีค่ามากมาย จากนั้นข้าก็อำลาพระองค์ และแลกเปลี่ยนสินค้าของข้าเป็นไม้จันทน์และไม้กฤษณา การบูร ลูกจันทน์เทศ กานพลู พริกไทย และขิง ข้าขึ้นเรือลำเดิมและทำการค้าขายประสบความสำเร็จอย่างมากในการเดินทางกลับบ้าน จนกระทั่งข้ามาถึงบัลโซราพร้อมกับเงินประมาณหนึ่งแสนเหรียญทอง ครอบครัวของข้าต้อนรับข้าด้วยความยินดีอย่างยิ่งเท่าๆ กับที่ข้ารู้สึกเมื่อได้เห็นพวกเขาอีกครั้ง ข้าซื้อที่ดินและทาส และสร้างบ้านหลังใหญ่ซึ่งข้าตั้งใจที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และเพลิดเพลินกับความสุขทั้งหมดของชีวิต เพื่อลืมความทุกข์ทรมานที่ผ่านมา
ซินแบดหยุดลง และสั่งให้นักดนตรีเล่นอีกครั้ง ในขณะที่การเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไปจนถึงตอนเย็น เมื่อถึงเวลาที่คนหาบหามต้องจากไป ซินแบดให้เงินถุงหนึ่งแก่เขาซึ่งมีเหรียญทองหนึ่งร้อยเหรียญ กล่าวว่า “รับสิ่งนี้ไป ฮินด์แบด และกลับบ้าน แต่พรุ่งนี้จงกลับมาอีก และท่านจะได้ยินเรื่องราวการผจญภัยของข้าอีก”
คนหาบหามกลับไปด้วยความประทับใจในความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่มากมาย และท่านอาจจินตนาการได้ว่าเขาได้รับการต้อนรับอย่างดีที่บ้าน ซึ่งภรรยาและลูกๆ ของเขาขอบคุณโชคชะตาที่พวกเขาได้พบผู้มีพระคุณเช่นนี้
วันรุ่งขึ้น ฮินด์แบดแต่งกายด้วยชุดที่ดีที่สุดของเขา กลับมาที่บ้านของนักเดินเรือ และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น ทันทีที่แขกทั้งหมดมาถึง งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นเหมือนเดิม และเมื่อพวกเขารื่นเริงและสนุกสนานอย่างยาวนาน ซินแบดก็กล่าวกับพวกเขาดังนี้
“เพื่อนของข้า ข้าขอให้พวกท่านตั้งใจฟังในขณะที่ข้าจะเล่าเรื่องราวการผจญภัยในการเดินทางครั้งที่สองของข้า ซึ่งพวกท่านจะพบว่าน่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าครั้งแรกเสียอีก”
📜 การเดินทางครั้งที่สอง
ดังที่ท่านทราบดีว่า เมื่อข้ากลับจากการเดินทางครั้งแรก ข้าได้ตั้งใจที่จะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบเงียบในแบกแดด แต่ในไม่ช้า ข้าก็เบื่อหน่ายกับชีวิตที่ว่างเปล่าเช่นนี้ และปรารถนาที่จะพบตัวเองอยู่บนท้องทะเลอีกครั้ง
ดังนั้น ข้าจึงจัดหาสินค้าที่เหมาะสมสำหรับสถานที่ที่ข้าตั้งใจจะไป และขึ้นเรือเป็นครั้งที่สองในเรือที่ดีพร้อมกับพ่อค้าคนอื่นๆ ที่ข้ารู้จักว่าเป็นคนซื่อสัตย์ พวกเราเดินทางจากเกาะหนึ่งไปยังอีกเกาะหนึ่ง บ่อยครั้งที่ได้ข้อตกลงที่ยอดเยี่ยม จนกระทั่งวันหนึ่งพวกเราขึ้นฝั่งที่แห่งหนึ่ง ซึ่งถึงแม้จะเต็มไปด้วยต้นไม้ผลและมีน้ำพุที่ยอดเยี่ยมมากมาย แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีบ้านเรือนหรือผู้คนอาศัยอยู่เลย ในขณะที่เพื่อนร่วมเดินทางของข้าเดินเตร่ไปมาเก็บดอกไม้และผลไม้ ข้านั่งลงในที่ร่ม และหลังจากเพลิดเพลินกับเสบียงและไวน์ที่ข้าได้นำมาอย่างเต็มที่ ข้าก็ผล็อยหลับไป โดยมีเสียงกระซิบของลำธารใสที่ไหลอยู่ใกล้ๆ เป็นเสียงกล่อม
ข้าหลับไปนานเท่าใดก็ไม่รู้ แต่เมื่อข้าลืมตาขึ้นและกระโดดขึ้นยืน ข้าก็ตระหนักด้วยความสยดสยองว่าข้าอยู่คนเดียวและเรือได้จากไปแล้ว ข้ารีบวิ่งไปมาเหมือนคนเสียสติ ส่งเสียงร้องแห่งความสิ้นหวัง และเมื่อมองจากชายฝั่ง ข้าเห็นเรือกางใบเต็มที่เพิ่งจะหายลับไปบนขอบฟ้า ข้าก็ปรารถนาอย่างขมขื่นว่าข้าควรจะพอใจที่จะอยู่บ้านอย่างปลอดภัย
แต่เนื่องจากความปรารถนาไม่อาจช่วยอะไรได้ ข้าจึงรวบรวมความกล้าและมองหาวิธีที่จะหนี ในตอนแรกที่ข้าปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูง ข้ามองออกไปที่ทะเลด้วยความกระวนกระวายใจ แต่เมื่อไม่พบสิ่งใดที่น่าหวัง ข้าก็หันกลับไปยังแผ่นดิน และความอยากรู้อยากเห็นของข้าก็ถูกกระตุ้นโดยวัตถุสีขาวสว่างจ้าขนาดมหึมา ซึ่งอยู่ไกลมากจนข้าไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไร
เมื่อลงจากต้นไม้ ข้ารีบเก็บรวบรวมเสบียงที่เหลืออยู่ และออกเดินทางไปยังมันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อข้าเข้าใกล้ มันดูเหมือนจะเป็นลูกบอลสีขาวขนาดใหญ่และสูงมาก และเมื่อข้าสามารถสัมผัสได้ ข้าก็พบว่ามันเรียบและนุ่มอย่างน่าอัศจรรย์ เนื่องจากเป็นไปไม่ได้ที่จะปีนขึ้นไป—เพราะมันไม่มีที่ให้เหยียบ—ข้าจึงเดินวนรอบมันเพื่อหาช่องเปิด แต่ก็ไม่มี ข้าคำนวณว่ามันมีเส้นรอบวงอย่างน้อยห้าสิบก้าว
ในเวลานี้ดวงอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว แต่ทันใดนั้นท้องฟ้าก็มืดมิดลงอย่างกะทันหัน มีบางอย่างคล้ายกับก้อนเมฆสีดำขนาดใหญ่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเหนือข้า และข้าก็เห็นด้วยความประหลาดใจว่ามันคือนกที่มีขนาดพิเศษซึ่งกำลังโฉบอยู่ใกล้ๆ จากนั้นข้าก็นึกได้ว่าข้าเคยได้ยินกะลาสีเรือพูดถึงนกที่น่าอัศจรรย์ที่เรียกว่า นกวายุภักษ์ (roc) บ่อยครั้ง และข้าก็คิดได้ว่าวัตถุสีขาวที่ทำให้ข้าสงสัยนั้นต้องเป็นไข่ของมันอย่างแน่นอน
นกตัวนั้นค่อยๆ ลงมานั่งบนไข่ ปกคลุมมันด้วยปีกเพื่อรักษาความอบอุ่น และข้าหมอบอยู่ใกล้ไข่ในตำแหน่งที่เท้าข้างหนึ่งของนกซึ่งใหญ่เท่าลำต้นของต้นไม้อยู่ข้างหน้าข้าพอดี ข้าถอดผ้าโพกศีรษะออก และมัดตัวเองเข้ากับเท้าของมันอย่างแน่นหนาด้วยผ้าลินิน โดยหวังว่านกวายุภักษ์ เมื่อมันบินขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น จะพาข้าหนีไปจากเกาะที่รกร้างแห่งนี้
และนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างแม่นยำ ทันทีที่รุ่งอรุณปรากฏ นกก็บินขึ้นสู่ท้องฟ้า นำข้าขึ้นไปสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งข้าไม่สามารถมองเห็นโลกได้อีกต่อไป และแล้วทันใดนั้นมันก็ร่อนลงมาอย่างรวดเร็วจนข้าเกือบหมดสติ เมื่อข้าตระหนักว่านกวายุภักษ์ได้ลงจอดแล้ว และข้าอยู่บนพื้นดินที่มั่นคงอีกครั้ง ข้ารีบแก้ผ้าโพกศีรษะออกจากเท้าของมัน และปลดปล่อยตัวเอง และนั่นก็ไม่ช้าเกินไปแม้แต่วินาทีเดียว เพราะนกตัวนั้นโฉบเข้าใส่งูขนาดมหึมาตัวหนึ่ง ฆ่ามันด้วยการโจมตีไม่กี่ครั้งจากจะงอยปากที่ทรงพลังของมัน และคว้ามันขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง และในไม่ช้าก็หายไปจากสายตาของข้า เมื่อข้ามองไปรอบๆ ข้าก็เริ่มสงสัยว่าข้าได้อะไรจากการออกจากเกาะที่รกร้างไป
หุบเขาที่ข้าพบตัวเองนั้นลึกและแคบ และถูกล้อมรอบด้วยภูเขาสูงตระหง่านเสียดเมฆ และสูงชันและเต็มไปด้วยหินมากจนไม่มีทางที่จะปีนขึ้นไปด้านข้างได้ ในขณะที่ข้าเดินเตร่ไปมา มองหาวิธีที่จะหนีออกจากกับดักนี้อย่างกระวนกระวายใจ ข้าสังเกตเห็นว่าพื้นดินเต็มไปด้วยเพชร บางเม็ดมีขนาดที่น่าอัศจรรย์ใจ การมองเห็นนี้ทำให้ข้ารู้สึกยินดีอย่างยิ่ง แต่ความปิติยินดีของข้าก็จางหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อข้าเห็นงูที่น่ากลัวจำนวนมาก ยาวและใหญ่มากจนตัวที่เล็กที่สุดสามารถกลืนช้างได้อย่างง่ายดาย โชคดีสำหรับข้าที่พวกมันดูเหมือนจะซ่อนตัวอยู่ในถ้ำของหินในเวลากลางวัน และออกมาในเวลากลางคืนเท่านั้น อาจเป็นเพราะศัตรูของพวกมันคือนกวายุภักษ์
ตลอดทั้งวันข้าเดินขึ้นลงในหุบเขา และเมื่อมันมืดสลัว ข้าก็คลานเข้าไปในถ้ำเล็กๆ แห่งหนึ่ง และปิดทางเข้าด้วยก้อนหิน ข้ากินอาหารส่วนเล็กๆ ที่เก็บไว้ และนอนลงเพื่อหลับไป แต่ตลอดทั้งคืน งูเลื้อยไปมา ส่งเสียงฟ่ออย่างน่าสยดสยอง จนข้าแทบจะปิดตาไม่ลงด้วยความหวาดกลัว ข้ารู้สึกขอบคุณเมื่อแสงอรุณปรากฏ และเมื่อข้าตัดสินจากความเงียบว่าพวกงูได้ล่าถอยไปยังถ้ำของพวกมันแล้ว ข้าก็ออกมาจากถ้ำด้วยความสั่นเทา และเดินเตร่ไปมาในหุบเขาอีกครั้ง โดยเตะเพชรที่ขวางทางด้วยความดูถูก เพราะข้ารู้สึกว่าพวกมันเป็นของไร้ค่าสำหรับคนที่อยู่ในสถานการณ์ของข้า
ในที่สุด ด้วยความเหนื่อยล้า ข้านั่งลงบนก้อนหิน แต่ข้าแทบจะยังไม่ทันปิดตา ก็ต้องตกใจกับบางสิ่งที่ตกลงมากระทบพื้นเสียงดังตุ้บอยู่ข้างๆ ข้า มันคือเนื้อสดชิ้นใหญ่ และในขณะที่ข้าจ้องมองมัน เนื้ออีกหลายชิ้นก็กลิ้งลงมาจากหน้าผาในที่ต่างๆ
ข้าเคยคิดมาตลอดว่าเรื่องราวที่กะลาสีเล่าเกี่ยวกับหุบเขาเพชรที่มีชื่อเสียง และวิธีที่พ่อค้าบางคนคิดค้นขึ้นเพื่อเอาหินมีค่าเหล่านั้น เป็นเพียงเรื่องเล่าของนักเดินทางที่สร้างขึ้นเพื่อความเพลิดเพลินของผู้ฟังเท่านั้น แต่ตอนนี้ข้าตระหนักว่าพวกมันเป็นความจริงอย่างแน่นอน พ่อค้าเหล่านี้มาที่หุบเขาในช่วงที่นกอินทรี ซึ่งทำรังอยู่บนโขดหิน ได้ฟักไข่ออกมาเป็นลูกอ่อน จากนั้นพ่อค้าก็จะโยนเนื้อชิ้นใหญ่ๆ ลงไปในหุบเขา สิ่งเหล่านี้ เมื่อตกลงมาด้วยแรงที่มากขนาดนั้นบนเพชร ก็มั่นใจว่าจะนำหินมีค่าบางส่วนติดไปด้วย เมื่อนกอินทรีโฉบเข้าใส่เนื้อและนำมันไปยังรังเพื่อป้อนลูกอ่อนที่หิวโหย จากนั้นพ่อค้าก็จะไล่นกอินทรีพ่อแม่ด้วยเสียงร้องตะโกน และจะยึดสมบัติของพวกเขาไว้ได้ จนกระทั่งถึงเวลานี้ ข้ามองว่าหุบเขาแห่งนี้เป็นหลุมฝังศพของข้า เพราะข้าไม่เห็นความเป็นไปได้ที่จะออกไปจากที่นี่ทั้งเป็น แต่ตอนนี้ข้าก็มีความกล้าและเริ่มคิดหาวิธีที่จะหนี
ข้าเริ่มต้นด้วยการเก็บเพชรที่ใหญ่ที่สุดทั้งหมดที่ข้าสามารถหาได้ และเก็บพวกมันไว้อย่างระมัดระวังในกระเป๋าหนังซึ่งเคยบรรจุเสบียงของข้าไว้ ข้าผูกมันเข้ากับเข็มขัดอย่างแน่นหนา จากนั้นข้าก็เลือกชิ้นเนื้อที่ดูเหมือนจะเหมาะสมกับวัตถุประสงค์ของข้ามากที่สุด และด้วยความช่วยเหลือของผ้าโพกศีรษะ ข้าก็มัดมันเข้ากับหลังของข้าอย่างแน่นหนา เมื่อทำเสร็จแล้ว ข้าก็นอนคว่ำหน้าลงและรอการมาของนกอินทรี
ในไม่ช้าข้าก็ได้ยินเสียงปีกอันยิ่งใหญ่ของพวกมันอยู่เหนือข้า และรู้สึกพึงพอใจเมื่อรู้สึกว่าหนึ่งในพวกมันจับชิ้นเนื้อของข้า และข้าก็ถูกยกขึ้นไปด้วย และบินขึ้นไปช้าๆ ไปยังรังของมัน ซึ่งในไม่ช้ามันก็ทิ้งข้าลงไป โชคดีสำหรับข้าที่พ่อค้ากำลังเฝ้าดูอยู่ และส่งเสียงร้องตะโกนตามปกติ พวกเขารีบไปที่รังเพื่อไล่นกอินทรี ความประหลาดใจของพวกเขายิ่งใหญ่เมื่อพวกเขาพบข้า และความผิดหวังของพวกเขาก็เช่นกัน และพวกเขาก็พร้อมใจกันตำหนิข้าที่ปล้นผลกำไรตามปกติของพวกเขา ข้าหันไปหาคนที่ดูเหมือนจะโกรธที่สุด และกล่าวว่า: “ข้าแน่ใจว่า หากท่านรู้ว่าข้าต้องทนทุกข์ทรมานอะไรบ้าง ท่านจะแสดงความเมตตาต่อข้ามากขึ้น และสำหรับเพชร ข้ามีพอที่นี่ ซึ่งดีที่สุดสำหรับท่านและข้าและเพื่อนร่วมงานของท่านทั้งหมด”
กล่าวแล้วข้าก็แสดงให้พวกเขาเห็น คนอื่นๆ ต่างรุมล้อมข้า ประหลาดใจกับการผจญภัยของข้า และชื่นชมอุปกรณ์ที่ข้าใช้ในการหลบหนีจากหุบเขา และเมื่อพวกเขานำข้าไปยังค่ายของพวกเขาและตรวจสอบเพชรของข้า พวกเขาก็ให้ความมั่นใจกับข้าว่าตลอดหลายปีที่พวกเขาทำการค้า พวกเขาไม่เคยเห็นหินที่มีขนาดและความงามเทียบได้กับของข้าเลย
ข้าพบว่าพ่อค้าแต่ละคนเลือกรังเฉพาะ และเสี่ยงโชคกับสิ่งที่เขาอาจพบในนั้น ดังนั้นข้าจึงขอร้องคนที่เป็นเจ้าของรังที่ข้าถูกพาไป ให้เอาสมบัติของข้าไปมากเท่าที่เขาต้องการ แต่เขาก็พอใจกับเพชรเม็ดเดียว และไม่ใช่เม็ดที่ใหญ่ที่สุดเลย ให้ความมั่นใจกับข้าว่าด้วยอัญมณีเช่นนี้ โชคชะตาของเขาก็เกิดขึ้นแล้ว และเขาไม่จำเป็นต้องทำงานหนักอีกต่อไป ข้าอยู่กับพ่อค้าหลายวัน และเมื่อพวกเขากำลังเดินทางกลับบ้าน ข้าก็ยินดีที่จะไปกับพวกเขา ทางของพวกเราทอดข้ามภูเขาสูงที่เต็มไปด้วยงูที่น่ากลัว แต่พวกเราโชคดีที่รอดพ้นจากพวกมัน และมาถึงชายฝั่งทะเลในที่สุด จากนั้นพวกเราก็แล่นเรือไปยังเกาะโรฮัต (Rohat) ที่ซึ่งต้นการบูรเติบโตจนมีขนาดใหญ่มาก จนชายร้อยคนสามารถหลบภัยอยู่ใต้ต้นเดียวได้อย่างง่ายดาย ยางของมันไหลออกมาจากการกรีดที่ทำไว้สูงขึ้นไปบนต้นไม้ลงในภาชนะที่แขวนไว้เพื่อรับมัน และในไม่ช้าก็จะแข็งตัวเป็นสารที่เรียกว่าการบูร แต่ต้นไม้เองก็จะเหี่ยวเฉาและตายเมื่อถูกกระทำเช่นนั้น
ในเกาะเดียวกันนี้ พวกเราเห็นแรด สัตว์ที่มีขนาดเล็กกว่าช้างและใหญ่กว่าควาย มันมีเขาเดียวที่มีความยาวประมาณหนึ่งศอกซึ่งเป็นของแข็ง แต่มีร่องตั้งแต่ฐานจรดปลาย บนนั้นมีรูปคนแกะสลักด้วยเส้นสีขาว แรดต่อสู้กับช้าง และเสียบช้างด้วยเขาของมันแล้วแบกมันขึ้นไปบนศีรษะ แต่เมื่อตาบอดด้วยเลือดของศัตรู มันก็ล้มลงบนพื้นอย่างช่วยไม่ได้ และจากนั้นนกวายุภักษ์ก็มา และคว้าพวกมันทั้งคู่ด้วยกรงเล็บของมัน และนำพวกมันไปเลี้ยงลูกอ่อน สิ่งนี้อาจทำให้ท่านประหลาดใจ แต่หากท่านไม่เชื่อเรื่องราวของข้า จงไปที่โรฮัตและดูด้วยตัวท่านเอง เพื่อไม่ให้พวกท่านเบื่อ ข้าขอผ่านเรื่องราวที่น่าอัศจรรย์อื่นๆ อีกมากมายที่เราเห็นในเกาะนี้ไปอย่างเงียบๆ ก่อนที่พวกเราจะจากไป ข้าแลกเพชรเม็ดหนึ่งของข้ากับสินค้าที่ดีงามมากมาย ซึ่งข้าได้รับผลกำไรอย่างมากในการเดินทางกลับบ้าน ในที่สุดพวกเราก็มาถึงบัลโซรา ซึ่งข้าเร่งรีบไปยังแบกแดด โดยการกระทำแรกของข้าคือการมอบเงินจำนวนมากให้กับคนยากจน หลังจากนั้นข้าก็ตั้งใจที่จะเพลิดเพลินไปกับความร่ำรวยที่ข้าได้รับมาด้วยความยากลำบากและความเจ็บปวดอย่างสงบสุข
...🌞
— และเชเฮราซาดก็สังเกตเห็นว่าฟ้าสางแล้ว นางจึงหยุดกล่าวคำที่ได้รับอนุญาตให้กล่าว จากนั้นดินาร์ซาดจึงกล่าวว่า “โอ้ พี่สาวของข้า นิทานของพี่ช่างไพเราะ และช่างมีรสชาติ หวานชื่นและน่าพอใจอะไรเช่นนี้!”
นางตอบว่า “และนี่จะเปรียบอะไรได้กับสิ่งที่พี่จะเล่าให้น้องฟังในคืนหน้า ถ้าพี่มีชีวิตอยู่และกษัตริย์ทรงไว้ชีวิตพี่?”
กษัตริย์ก็ทรงตัดสินพระทัยที่จะรอจนถึงวันพรุ่งนี้ โดยตั้งพระทัยว่าจะสั่งประหารนางหลังจากที่นางเล่าเรื่องของนางจบแล้ว ดังนั้น พวกเขาก็พักผ่อนในคืนนั้นโดยกอดกันจนกระทั่งฟ้าสาง หลังจากนั้น กษัตริย์ก็เสด็จไปยังท้องพระโรง และเสนาบดีและทหารก็เข้ามา และราชสำนักก็เต็มไปด้วยผู้คน และกษัตริย์ก็มีพระบัญชาและตัดสินคดี และแต่งตั้งและปลดตำแหน่ง สั่งและห้ามตลอดทั้งวัน จากนั้นการประชุมก็เลิก และกษัตริย์ชาห์ริอาร์ก็เสด็จเข้าสู่พระราชวังของพระองค์
กดอ่านตอนต่อไป >> ที่นี่ << รอแพร่บนึ่งนะ
.⋆｡🌶️🌿˚ และนอกจากนิยายโรมานซ์อ่านสนุกเรื่องนี้แล้ว คุณนักอ่านสามารถสนับสนุนผลงาน #นิยายรสแซ่บจัดจ้านจนนิพพานสีจมปูว์ ของ #แมงมุมใต้เตียง ที่แต่งจบแล้วพร้อมอ่านได้เลยได้ที่ comment หรือที่ BIO ตลอด 24 ชั่วโมง นะคะ ✨👇✨ สุดปัง สุดปัง กำลังรับนักอ่านจำนวนไม่จำกัด!
#นิยาย | #อ่านนิยาย | #eBook | #romancenovels | #fiction | #นิยายอ่านสนุกทุกเทศกาล #2025trend #ตำนานรักของเทพเจ้า
แวะชม แวะอ่าน แวะโหลดนิยายรสแซ่บจัดจ้านที่ใครก็อยากมีไว้อ่านก่อนนอนทุกคืนที่นี่*
.⋆｡˚ นิยายเขาอ่านแล้วปวดใจ ... มาอ่านนิยายที่ Blog เค้าเอามั้ย เธอจะได้แต่เรื่องปวดเอว~* สุดปัง
คำอธิบาย: 👑 อย่าลืมมาเป็นนักอ่าน VIP ของเราเพื่อรับสิทธิพิเศษเข้าถึงนิยายรักเรื่องใหม่ รวมถึงนิยายแปลสุดคลาสสิก อ่านได้เลยใน BLOG สุดเก๋ สุดคลู ที่จะมอบให้แก่นักอ่าน VIP ที่น่ารักที่สุดเท่านั้น เมื่อคุณนักอ่านสะสมครบเงื่อนไขแล้วสามรถ inbox นิยายในคลังของคุณมาอวดกันได้และรับ link ไปเลย! มีนิยายให้เอา เอ้ย! ให้อ่าน 2 เรื่องพิเศษแล้วและจะทะยอยวางอย่างต่อเนื่องนะคะ 👑 *รับสิทธิพิเศษอ่านนิยายรสเข้มข้นใหม่ๆ อ่านจบเรื่องเลยได้ฟsี 12 เรื่องสั้น และ 1 เรื่องยาว*
🔺กดรับ link นิยายได้ที่รูปภาพบนนี้
