— The Arabian Nights —
• One Thousand and One Nights •
• One Thousand and One Nights •
![The Arabian Nights • One Thousand and One Nights • [แปลไทย]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg9zYlaF-xu3e2X34o1u0RGu-W0lglsQHVOMvR-Qhzt_7oTCIw62YZJd0zwujmKYS7KgU2NDRhoFjm4baJSoq0ieZ8ALQmaBIlp2ofLStD3-xIapmZEKZwsN8rPxduQKtoBLS0DIY7toNz7L8XXtFqmbKK61_Dk258oS4iZpIfVX2VtNtpuB11ec14c9nIs/s1536/1000022204.png "The Arabian Nights • One Thousand and One Nights • [แปลไทย]")
อภินิหารพันหนึ่งราตรี
The Arabian Nights
หมื่นล้านคำรัก
‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️
คืนที่: ยี่สิบสี่
และกษัตริย์ทรงสมปรารถนาในบุตรสาวของเสนาบดีแล้ว ดินาร์ซาด น้องสาวของนางก็เข้ามา เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่ฟ้าจะสว่าง ดินาร์ซาดกล่าวกับพี่สาวว่า
“ช่วยเล่านิทานของพี่ให้พวกเราฟังต่อเถิด”
และนางก็ตอบว่า: “ด้วยความยินดีและความปรารถนาดี! มีเรื่องเล่ามาถึงหม่อมฉันนะ ฝ่าบาทผู้ทรงบุญญาธิการ ว่า: "ขออภัย นายท่าน" ชากาบักตอบ เลียนแบบท่าทางของเขาเหมือนเมื่อก่อน "ข้าไม่ได้เสียเวลาเลยจริง ๆ และข้าให้ความเป็นธรรมอย่างเต็มที่กับการเลี้ยงอาหาร"
"ท่านชอบขนมปังนี้ไหม?" บาร์เมไซด์ถาม "ข้าพบว่ามันดีเป็นพิเศษสำหรับข้าเอง"
"โอ้ นายท่าน" พี่ชายของข้าตอบ ซึ่งไม่เห็นทั้งเนื้อและขนมปัง "ข้าไม่เคยลิ้มรสสิ่งที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย"
"กินให้มากเท่าที่ท่านต้องการ" บาร์เมไซด์กล่าว "ข้าซื้อผู้หญิงที่ทำมันด้วยทองคำห้าร้อยเหรียญ เพื่อที่ข้าจะได้ไม่ขาดมันเลย"
หลังจากสั่งอาหารหลากหลาย (ซึ่งไม่เคยมา) มาวางบนโต๊ะ และพูดคุยถึงคุณค่าของแต่ละจานแล้ว บาร์เมไซด์ก็ประกาศว่าเมื่อพวกเขาได้ทานอาหารค่ำดีแล้ว พวกเขาก็จะดื่มไวน์ต่อไป ในตอนแรกพี่ชายของข้าคัดค้าน โดยประกาศว่ามันถูกห้าม แต่เมื่อบาร์เมไซด์ยืนกรานว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะดื่มคนเดียว เขาก็ยินยอมที่จะดื่มเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม บาร์เมไซด์แสร้งทำเป็นเติมแก้วของพวกเขาบ่อยมาก จนพี่ชายของข้าแสร้งทำเป็นว่าไวน์เข้าไปในหัวของเขา และชกบาร์เมไซด์ที่ศีรษะอย่างแรงจนเขาล้มลงกับพื้น แท้จริงแล้ว เขาเงื้อมมือขึ้นเพื่อตีเขาเป็นครั้งที่สอง เมื่อบาร์เมไซด์ร้องว่าเขาบ้า ซึ่งพี่ชายของข้าก็ควบคุมตัวเองและขอโทษและประท้วงว่ามันเป็นความผิดของไวน์ที่เขาดื่มทั้งหมด ด้วยเหตุนี้ บาร์เมไซด์แทนที่จะโกรธ ก็เริ่มหัวเราะและโอบกอดเขาอย่างอบอุ่น
"ข้าแสวงหา" เขาอุทาน "ชายที่มีลักษณะเหมือนท่านมานานแล้ว และนับจากนี้ไป บ้านของข้าจะเป็นของท่าน ท่านมีมารยาทที่ดีพอที่จะทำตามอารมณ์ขันของข้า และแสร้งทำเป็นกินและดื่มเมื่อไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น ตอนนี้ท่านจะได้รับรางวัลด้วยอาหารค่ำที่ดีจริง ๆ"
จากนั้นเขาก็ตบมือ และอาหารทั้งหมดที่พวกเขาได้ลิ้มรสในจินตนาการก่อนและระหว่างมื้ออาหารก็ถูกนำมา ทาสร้องเพลงและเล่นเครื่องดนตรีต่าง ๆ ตลอดเวลา ชากาบักได้รับการปฏิบัติจากบาร์เมไซด์ในฐานะเพื่อนสนิท และสวมเสื้อผ้าจากตู้เสื้อผ้าของเขาเอง
ยี่สิบปีผ่านไป และพี่ชายของข้าก็ยังคงอยู่กับบาร์เมไซด์ ดูแลบ้านของเขา และจัดการเรื่องราวของเขา ในท้ายที่สุด ผู้มีพระคุณที่ใจกว้างของเขาก็เสียชีวิตโดยไม่มีทายาท ดังนั้นทรัพย์สินทั้งหมดของเขาก็ตกเป็นของเจ้าชาย พวกเขาแม้กระทั่งปล้นพี่ชายของข้าในสิ่งที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา และตอนนี้เขาก็ยากจนเหมือนที่เขาเคยเป็นในชีวิต เขาจึงตัดสินใจที่จะเข้าร่วมกับกองคาราวานของผู้แสวงบุญซึ่งกำลังเดินทางไปเมกกะ โชคร้ายที่กองคาราวานถูกเบดูอินโจมตีและปล้นสะดม และผู้แสวงบุญก็ถูกจับเป็นเชลย พี่ชายของข้ากลายเป็นทาสของชายคนหนึ่งที่ตีเขาทุกวัน โดยหวังที่จะขับไล่ให้เขาเสนอค่าไถ่ ถึงแม้ว่าตามที่ชากาบักชี้ให้เห็น มันเป็นความยุ่งยากที่ไร้ประโยชน์ เพราะญาติของเขาเองก็ยากจนพอ ๆ กับเขา ในที่สุดเบดูอินก็เบื่อการทรมาน และส่งเขาไปบนอูฐไปยังยอดเขาที่แห้งแล้งสูง ซึ่งเขาทิ้งเขาไว้ให้เผชิญโชค กองคาราวานที่ผ่านไป ซึ่งกำลังเดินทางไปแบกแดด บอกข้าว่าเขาอยู่ที่ไหน และข้าก็รีบไปช่วยเขา และพาเขากลับมาในสภาพที่น่าสังเวชกลับไปที่เมือง
"นี่" ช่างตัดผมกล่าวต่อ "คือเรื่องราวที่ข้าเล่าให้กาหลิบฟัง ซึ่งเมื่อข้าเล่าเสร็จ ก็หัวเราะออกมาอย่างสนุกสนาน
"ท่านถูกเรียกว่า 'ผู้เงียบ' ได้ดี" เขากล่าว "ไม่มีชื่อใดที่คู่ควรมากกว่านี้ แต่ด้วยเหตุผลของข้าเอง ซึ่งไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง ข้าต้องการให้ท่านออกจากเมือง และอย่ากลับมาอีก"
"แน่นอนว่าข้าไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเชื่อฟัง และเดินทางไปรอบ ๆ เป็นเวลาหลายปีจนกระทั่งข้าได้ยินข่าวการเสียชีวิตของกาหลิบ เมื่อข้ารีบกลับไปแบกแดด เพียงเพื่อพบว่าพี่ชายของข้าทั้งหมดเสียชีวิตแล้ว ในเวลานี้เองที่ข้าได้ให้บริการที่สำคัญแก่ชายพิการหนุ่มตามที่ท่านได้ยินมา และสำหรับสิ่งนั้น ตามที่ท่านทราบ เขาแสดงความอกตัญญูอย่างลึกซึ้งจนเขาเลือกที่จะออกจากแบกแดดมากกว่าที่จะเสี่ยงที่จะเห็นข้า ข้าตามหาเขามานานจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง แต่วันนี้เท่านั้น เมื่อข้าคาดไม่ถึงที่สุด ข้าก็เจอเขา โกรธข้ามากเท่าเดิม"— กล่าวแล้วช่างตัดเสื้อก็เล่าเรื่องราวของชายขาพิการและช่างตัดผมต่อ ซึ่งได้เล่าไปแล้ว
"เมื่อช่างตัดผม" เขากล่าวต่อ "เล่าเรื่องราวของเขาเสร็จ พวกเราก็สรุปได้ว่าชายหนุ่มพูดถูก เมื่อเขากล่าวหาว่าเขาเป็นคนช่างพูดมาก อย่างไรก็ตาม พวกเราต้องการให้เขาอยู่กับพวกเราและแบ่งปันงานเลี้ยงของเรา และพวกเรายังคงอยู่ที่โต๊ะจนถึงเวลาสวดมนต์ยามบ่าย จากนั้นบริษัทก็เลิกและข้าก็กลับไปทำงานในร้านของข้า
"ในช่วงเวลานี้เองที่คนหลังค่อมตัวน้อย ซึ่งเมาไปแล้วครึ่งหนึ่ง ก็มาปรากฏตัวต่อหน้าข้า ร้องเพลงและเล่นกลองของเขา ข้าพาเขากลับบ้านเพื่อสร้างความบันเทิงให้ภรรยาของข้า และนางก็เชิญเขามาทานอาหารค่ำ ขณะกินปลา กระดูกก็ติดอยู่ในคอของเขา และถึงแม้ว่าพวกเราจะทำทุกอย่างแล้ว เขาก็เสียชีวิตในไม่ช้า มันเกิดขึ้นกะทันหันมากจนพวกเราเสียสติ และเพื่อเบี่ยงเบนความสงสัยจากตัวพวกเรา พวกเราก็แบกศพไปที่บ้านของแพทย์ชาวยิว เขาใส่มันในห้องของคนจัดหา และคนจัดหาพยุงมันไว้ในถนน ซึ่งคิดว่าถูกฆ่าโดยพ่อค้า
"ฝ่าบาท นี่คือเรื่องราวที่ข้าถูกบังคับให้เล่าเพื่อสนองความปรารถนาอันสูงส่งของท่าน ตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับท่านที่จะกล่าวว่าพวกเราสมควรได้รับความเมตตาหรือการลงโทษ ชีวิตหรือความตาย?"
สุลต่านแห่งคัชการ์ฟังด้วยท่าทางที่พึงพอใจซึ่งเติมเต็มช่างตัดเสื้อและเพื่อนของเขาด้วยความหวัง "ข้าต้องสารภาพ" เขาร้องอุทาน "ว่าข้าสนใจเรื่องราวของช่างตัดผมและพี่น้องของเขา และของชายขาพิการ มากกว่าเรื่องราวของตัวตลกของข้าเอง แต่ก่อนที่ข้าจะอนุญาตให้พวกท่านทั้งสี่กลับไปบ้านของตนเอง และฝังศพของคนหลังค่อมอย่างเหมาะสม ข้าอยากจะเห็นช่างตัดผมคนนี้ที่ได้รับอภัยโทษของพวกท่าน และเนื่องจากเขาอยู่ในเมืองนี้ ให้คนนำทางไปกับพวกท่านทันทีเพื่อค้นหาเขา"
คนนำทางและช่างตัดเสื้อก็กลับมาในไม่ช้า โดยพาชายชราคนหนึ่งซึ่งมีอายุอย่างน้อยเก้าสิบปีมาด้วย "โอ้ ผู้เงียบ" สุลต่านกล่าว "ข้าได้รับแจ้งว่าท่านรู้เรื่องราวแปลก ๆ มากมาย ท่านจะเล่าเรื่องราวบางส่วนให้ข้าฟังได้ไหม?"
"อย่าเพิ่งสนใจเรื่องราวของข้าในตอนนี้" ช่างตัดผมตอบ "แต่ฝ่าบาทจะทรงโปรดปรานอธิบายไหมว่าทำไมชาวยิวคนนี้ ชาวคริสต์คนนี้ และชาวมุสลิมคนนี้ รวมถึงศพนี้ ถึงอยู่ที่นี่ด้วย?"
"มันเป็นเรื่องอะไรของท่าน?" สุลต่านถามพร้อมรอยยิ้ม; แต่เห็นว่าช่างตัดผมมีเหตุผลบางอย่างสำหรับคำถามของเขา เขาจึงบัญชาให้เรื่องราวของคนหลังค่อมถูกเล่าให้เขาฟัง
"มันน่าประหลาดใจที่สุดอย่างแน่นอน" เขาร้อง เมื่อเขาได้ยินทั้งหมดแล้ว "แต่ข้าอยากจะตรวจสอบร่าง" จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงและเอาศีรษะไว้บนเข่าของเขา มองดูอย่างตั้งใจ ทันใดนั้น เขาก็หัวเราะออกมาดังลั่นจนเขาล้มลงไปข้างหลัง และเมื่อเขาฟื้นตัวพอที่จะพูดได้ เขาก็หันไปหาสุลต่าน "ชายคนนี้ไม่ตายไปกว่าข้าหรอก" เขากล่าว "ดูข้านะ" ขณะที่เขาพูด เขาหยิบกล่องยาเล็ก ๆ ออกจากกระเป๋าและถูคอของคนหลังค่อมด้วยขี้ผึ้งที่ทำจากยางไม้ ต่อไปเขาเปิดปากของชายที่ตายแล้ว และด้วยความช่วยเหลือของคีมดึงกระดูกออกจากลำคอของเขา ทันใดนั้นคนหลังค่อมก็จาม ยืดตัวและเปิดตาของเขา
สุลต่านและทุกคนที่เห็นการผ่าตัดนี้ไม่รู้ว่าจะชื่นชมอะไรมากที่สุด ระหว่างร่างกายของคนหลังค่อมที่ดูเหมือนจะเสียชีวิตไปแล้วตลอดทั้งคืนและส่วนใหญ่ของวันหนึ่ง หรือทักษะของช่างตัดผม ซึ่งทุกคนเริ่มมองว่าเป็นคนสำคัญ ตอนนี้ ฝ่าบาทของเขาทรงปรารถนาให้ประวัติของคนหลังค่อมถูกเขียนขึ้น และวางไว้ในหอจดหมายเหตุข้างเรื่องราวของช่างตัดผม เพื่อให้พวกเขาถูกเชื่อมโยงในความคิดของผู้คนไปจนถึงที่สุด และพระองค์ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เพราะเพื่อที่จะลบล้างความทรงจำของสิ่งที่พวกเขาได้รับความทุกข์ทรมาน พระองค์บัญชาให้ช่างตัดเสื้อ แพทย์ คนจัดหา และพ่อค้า แต่ละคนถูกสวมเสื้อคลุมจากตู้เสื้อผ้าของพระองค์เองต่อหน้าพระองค์ก่อนที่พวกเขาจะกลับบ้าน สำหรับช่างตัดผม พระองค์มอบเงินบำนาญก้อนใหญ่ให้เขา และเก็บเขาไว้ใกล้ตัวพระองค์เอง
📜 การผจญภัยของเจ้าชายกามาราลซามานกับเจ้าหญิงบาดูรา
ห่างจากชายฝั่งเปอร์เซียไปประมาณยี่สิบวันคือเกาะของลูกหลานแห่งคาเลดาน (Khaledan) เกาะนี้แบ่งออกเป็นหลายจังหวัด ซึ่งแต่ละแห่งมีเมืองใหญ่ที่เจริญรุ่งเรือง และทั้งหมดรวมกันเป็นอาณาจักรที่สำคัญ ในอดีตปกครองโดยกษัตริย์ชื่อ ชาห์ซามาน (Schahzaman) ซึ่งพิจารณาตัวเองอย่างถูกต้องว่าเป็นหนึ่งในกษัตริย์ที่สงบสุข มั่งคั่ง และโชคดีที่สุดในโลก แท้จริงแล้ว พระองค์มีเรื่องทุกข์ใจเพียงเรื่องเดียว คือ ไม่มีมเหสีคนใดในสี่คนของพระองค์ให้ทายาทแก่พระองค์
สิ่งนี้ทำให้พระองค์เป็นทุกข์มากจนวันหนึ่งพระองค์ทรงระบายความทุกข์ใจกับท่านวิเซียร์ใหญ่ ซึ่งเป็นที่ปรึกษาที่ชาญฉลาด กล่าวว่า: "เรื่องดังกล่าวอยู่เหนือความช่วยเหลือของมนุษย์อย่างแท้จริง อัลเลาะห์เท่านั้นที่สามารถประทานความปรารถนาของท่านได้ และข้าพเจ้าขอแนะนำให้ฝ่าบาทส่งของขวัญจำนวนมากไปยังนักบุญเหล่านั้นที่ใช้ชีวิตในการสวดมนต์ และขอให้พวกเขาวิงวอน ใครจะรู้ว่าคำวิงวอนของพวกเขาอาจได้รับคำตอบ!"
กษัตริย์ทรงทำตามคำแนะนำของวิเซียร์ และผลลัพธ์ของการสวดมนต์มากมายเพื่อทายาทสู่บัลลังก์คือ พระองค์มีพระโอรสในปีถัดไป
ชาห์ซามานส่งของขวัญอันสูงส่งเพื่อเป็นการขอบคุณไปยังมัสยิดและสถานที่ทางศาสนาทั้งหมด และมีการเฉลิมฉลองครั้งยิ่งใหญ่เพื่อเป็นเกียรติแก่การประสูติของเจ้าชายองค์น้อย ซึ่งรูปงามมากจนได้รับพระนามว่า กามาราลซามาน (Camaralzaman) หรือ "ดวงจันทร์แห่งศตวรรษ"
เจ้าชายกามาราลซามานได้รับการเลี้ยงดูด้วยความเอาใจใส่อย่างยิ่งโดยผู้ปกครองที่ยอดเยี่ยมและครูที่ฉลาดที่สุดทั้งหมด และพระองค์ก็ได้รับความชื่นชมจากพวกเขามากจนเมื่อพระองค์เติบโตขึ้น ไม่มีชายหนุ่มที่น่ารักและมีความสามารถมากไปกว่านี้อีกแล้ว ในขณะที่พระองค์ยังเป็นวัยรุ่น กษัตริย์ผู้เป็นบิดาของพระองค์ ซึ่งรักพระองค์มาก ทรงคิดที่จะสละราชสมบัติเพื่อพระองค์ ตามปกติ พระองค์ทรงปรึกษาหารือแผนการของพระองค์กับท่านวิเซียร์ใหญ่ ซึ่งแม้ว่าเขาจะไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้ แต่ก็ไม่ได้ระบุข้อโต้แย้งทั้งหมดของเขา
"ฝ่าบาท" เขาตอบ "เจ้าชายยังทรงพระเยาว์มากสำหรับการดูแลรัฐ ฝ่าบาทเกรงว่าพระองค์จะทรงเกียจคร้านและประมาทเลินเล่อ และไม่ต้องสงสัยเลยว่าท่านพูดถูก แต่จะเป็นอย่างไรถ้าพระองค์ทรงอภิเษกสมรสก่อน? สิ่งนี้จะผูกมัดพระองค์ไว้กับบ้านของพระองค์ และฝ่าบาทอาจให้พระองค์มีส่วนร่วมในการปรึกษาหารือของท่าน เพื่อที่พระองค์จะได้เรียนรู้วิธีสวมมงกุฎทีละน้อย ซึ่งท่านสามารถมอบให้พระองค์เมื่อใดก็ตามที่ท่านพบว่าพระองค์สามารถสวมใส่ได้"
คำแนะนำของวิเซียร์ทำให้กษัตริย์คิดว่าดีอีกครั้ง และพระองค์ก็ส่งคนไปหาพระโอรส ซึ่งไม่รอช้าที่จะทำตามคำสั่ง และยืนอย่างเคารพด้วยสายตาที่ทอดลงต่อหน้ากษัตริย์เพื่อขอคำสั่งของพระองค์
"ข้าส่งคนไปหาเจ้า" กษัตริย์กล่าว "เพื่อบอกว่าข้าต้องการให้เจ้าแต่งงาน เจ้าคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้?"
เจ้าชายรู้สึกประหลาดใจกับคำพูดเหล่านี้มากจนพระองค์นิ่งเงียบอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดพระองค์ก็ตรัสว่า: "ฝ่าบาท ข้าขออภัยหากข้าไม่สามารถตอบตามที่ท่านต้องการได้ ข้าไม่คาดคิดว่าจะมีการเสนอเช่นนี้ เพราะข้ายังเด็กมาก และข้าสารภาพว่าความคิดที่จะแต่งงานนั้นน่ารังเกียจสำหรับข้ามาก บางทีข้าอาจจะไม่ได้คิดเช่นนี้เสมอไป แต่ข้ารู้สึกอย่างแน่นอนว่าต้องใช้เวลาพอสมควรเพื่อชักนำให้ข้าทำตามขั้นตอนที่ฝ่าบาทต้องการ"
คำตอบนี้ทำให้กษัตริย์ไม่สบายพระทัยอย่างมาก ซึ่งรู้สึกเสียใจอย่างจริงใจกับการคัดค้านการแต่งงานของพระองค์ อย่างไรก็ตาม พระองค์จะไม่หันไปใช้มาตรการที่รุนแรง ดังนั้นพระองค์จึงตรัสว่า: "ข้าไม่ต้องการบังคับเจ้า ข้าจะให้เวลาเจ้าไตร่ตรอง แต่จำไว้ว่าขั้นตอนดังกล่าวเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเจ้าชายเช่นเจ้า ซึ่งสักวันหนึ่งจะถูกเรียกให้ปกครองอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่"
นับจากเวลานี้ เจ้าชายกามาราลซามานได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมในสภาหลวง และกษัตริย์ก็แสดงความโปรดปรานทุกอย่างแก่พระองค์
...🌞
— และเชเฮราซาดก็สังเกตเห็นว่าฟ้าสางแล้ว นางจึงหยุดกล่าวคำที่ได้รับอนุญาตให้กล่าว จากนั้นดินาร์ซาดจึงกล่าวว่า “โอ้ พี่สาวของข้า นิทานของพี่ช่างไพเราะ และช่างมีรสชาติ หวานชื่นและน่าพอใจอะไรเช่นนี้!”
นางตอบว่า “และนี่จะเปรียบอะไรได้กับสิ่งที่พี่จะเล่าให้น้องฟังในคืนหน้า ถ้าพี่มีชีวิตอยู่และกษัตริย์ทรงไว้ชีวิตพี่?”
กษัตริย์ก็ทรงตัดสินพระทัยที่จะรอจนถึงวันพรุ่งนี้ โดยตั้งพระทัยว่าจะสั่งประหารนางหลังจากที่นางเล่าเรื่องของนางจบแล้ว ดังนั้น พวกเขาก็พักผ่อนในคืนนั้นโดยกอดกันจนกระทั่งฟ้าสาง หลังจากนั้น กษัตริย์ก็เสด็จไปยังท้องพระโรง และเสนาบดีและทหารก็เข้ามา และราชสำนักก็เต็มไปด้วยผู้คน และกษัตริย์ก็มีพระบัญชาและตัดสินคดี และแต่งตั้งและปลดตำแหน่ง สั่งและห้ามตลอดทั้งวัน จากนั้นการประชุมก็เลิก และกษัตริย์ชาห์ริอาร์ก็เสด็จเข้าสู่พระราชวังของพระองค์
