อภินิหารพันหนึ่งราตรี : The Arabian Nights 26

— The Arabian Nights —
• One Thousand and One Nights •

---

อภินิหารพันหนึ่งราตรี

The Arabian Nights

หมื่นล้านคำรัก

‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️

คืนที่: ยี่สิบหก

และกษัตริย์ทรงสมปรารถนาในบุตรสาวของเสนาบดีแล้ว ดินาร์ซาด น้องสาวของนางก็เข้ามา เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่ฟ้าจะสว่าง ดินาร์ซาดกล่าวกับพี่สาวว่า 

“ช่วยเล่านิทานของพี่ให้พวกเราฟังต่อเถิด” 

และนางก็ตอบว่า: “ด้วยความยินดีและความปรารถนาดี! มีเรื่องเล่ามาถึงหม่อมฉันนะ ฝ่าบาทผู้ทรงบุญญาธิการ ว่า: เมื่อเจ้าชายและเจ้าหญิงนอนเคียงข้างกัน การโต้เถียงที่มีชีวิตชีวาเกี่ยวกับเสน่ห์ของพวกเขาแต่ละคนก็เกิดขึ้นระหว่างนางฟ้ากับญิน ดันฮาชเริ่มต้นด้วยการพูดว่า:

"ตอนนี้เจ้าเห็นแล้วว่าเจ้าหญิงของข้าสวยกว่าเจ้าชายของเจ้า เจ้ายังสงสัยอีกไหม?"

"สงสัย! แน่นอนว่าข้าสงสัย!" ไมมูเนห์อุทาน "ทำไม เจ้าต้องตาบอดที่ไม่เห็นว่าเจ้าชายของข้าเหนือกว่าเจ้าหญิงของเจ้ามากเพียงใด ข้าไม่ปฏิเสธว่าเจ้าหญิงของเจ้าหล่อเหลามาก แต่แค่ดูและเจ้าจะต้องยอมรับว่าข้าพูดถูก"

"ข้าไม่จำเป็นต้องมองอีกต่อไป" ดันฮาชกล่าว "ความประทับใจแรกของข้าจะยังคงเหมือนเดิม; แต่แน่นอน ไมมูเนห์ที่มีเสน่ห์ ข้าพร้อมที่จะยอมจำนนต่อเจ้าหากเจ้ายืนกราน"

"ไม่เลย" ไมมูเนห์ตอบ "ข้าไม่มีความคิดที่จะอยู่ภายใต้ภาระผูกพันใด ๆ กับญินที่ถูกสาปเช่นเจ้า ข้าจะอ้างถึงเรื่องนี้กับผู้ตัดสิน และคาดหวังให้เจ้ายอมจำนนต่อคำตัดสินของเขา"

ดันฮาชตกลงอย่างง่ายดาย และเมื่อไมมูเนห์กระทืบพื้นด้วยเท้าของนาง มันก็เปิดออก และญินที่น่าเกลียด หลังค่อม ขาพิการ ตาเหล่ มีหกเขาบนศีรษะ มือเหมือนกรงเล็บก็โผล่ออกมา ทันทีที่เขาเห็นไมมูเนห์ เขาก็โยนตัวเองที่เท้าของนางและขอคำสั่งของนาง

"ลุกขึ้น คาชคาช (Caschcasch)" นางกล่าว "ข้าเรียกเจ้ามาตัดสินระหว่างข้ากับดันฮาช ลองมองดูโซฟานั้น และกล่าวโดยปราศจากอคติใด ๆ ว่าเจ้าคิดว่าชายหนุ่มหรือหญิงสาวที่นอนอยู่ที่นั่นสวยงามกว่ากัน"

คาชคาชมองดูเจ้าชายและเจ้าหญิงด้วยท่าทางประหลาดใจและชื่นชม ในที่สุด หลังจากจ้องมองอยู่นานโดยไม่สามารถตัดสินใจได้ เขาก็กล่าวว่า

"คุณผู้หญิง ข้าต้องสารภาพว่าข้าจะหลอกลวงท่านหากข้าจะประกาศว่าคนหนึ่งหล่อเหลามากกว่าอีกคนหนึ่ง ดูเหมือนว่าข้าจะมีวิธีเดียวเท่านั้นที่จะตัดสินเรื่องนี้ได้ และนั่นคือการปลุกพวกเขาคนแล้วคนเล่าและตัดสินว่าใครแสดงความชื่นชมอีกฝ่ายมากกว่ากัน"

คำแนะนำนี้ทำให้ไมมูเนห์และดันฮาชพอใจ และนางฟ้าก็แปลงร่างเป็นยุงทันทีและเกาะบนคอของกามาราลซามาน กัดเขาอย่างแรงจนเขาตื่น ขณะที่เขาทำเช่นนั้น ดวงตาของเขาก็จับจ้องไปที่เจ้าหญิงแห่งประเทศจีน ประหลาดใจที่พบผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ใกล้เขา เขาจึงยกตัวเองขึ้นบนแขนข้างหนึ่งเพื่อมองดูนาง ความเยาว์วัยและความงามของเจ้าหญิงปลุกความรู้สึกที่หัวใจของเขายังไม่เคยรู้จักในทันที และเขาไม่สามารถระงับความดีใจของเขาได้

"ช่างน่ารักอะไรเช่นนี้! ช่างมีเสน่ห์อะไรเช่นนี้! โอ้ หัวใจของข้า จิตวิญญาณของข้า!" เขาร้องอุทาน ขณะที่เขาจูบหน้าผาก ดวงตา และปากของนางในลักษณะที่จะปลุกนางได้อย่างแน่นอน หากไม่ได้มนต์สะกดของญินทำให้นางนอนหลับอยู่

"หญิงสาวผู้ยุติธรรม!" เขาร้อง "คุณไม่ตื่นด้วยสัญญาณของความรักของกามาราลซามานหรือ? ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร เขาก็ไม่คู่ควรกับคุณ"

จากนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ทันทีว่า บางทีนี่อาจเป็นเจ้าสาวที่บิดาของเขาตั้งใจไว้สำหรับเขา และกษัตริย์อาจจะให้นางอยู่ในห้องนี้เพื่อดูว่าความรังเกียจที่จะแต่งงานของกามาราลซามานจะต้านทานเสน่ห์ของนางได้ไกลแค่ไหน

"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" เขาคิด "ข้าจะเอาแหวนนี้เป็นเครื่องเตือนความจำถึงนาง"

กล่าวแล้วเขาก็ถอดแหวนชั้นดีที่เจ้าหญิงสวมอยู่ที่นิ้วของนางออก และใส่แหวนของเขาเองแทน หลังจากนั้นเขาก็นอนลงอีกครั้งและหลับไปในไม่ช้า

จากนั้น ดันฮาชก็แปลงร่างเป็นยุงบ้างและกัดเจ้าหญิงที่ริมฝีปากของนาง

นางลุกขึ้นและรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นชายหนุ่มอยู่ข้าง ๆ นาง จากความประหลาดใจในไม่ช้านางก็เปลี่ยนไปเป็นความชื่นชม และจากนั้นก็ดีใจเมื่อเห็นว่าเขารูปหล่อและมีเสน่ห์เพียงใด

"ทำไม" นางร้อง "คุณคือคนที่พ่อของฉันต้องการให้ฉันแต่งงานด้วยหรือ? โชคร้ายจังที่ฉันไม่รู้เร็วกว่านี้! ฉันไม่น่าทำให้เขาโกรธมากขนาดนั้น แต่ตื่นเถิด! ตื่นเถิด! เพราะฉันรู้ว่าฉันจะรักคุณด้วยสุดหัวใจ"

กล่าวแล้วนางก็เขย่ากามาราลซามานอย่างรุนแรงจนไม่มีอะไรนอกจากมนต์สะกดของไมมูเนห์ที่จะสามารถป้องกันไม่ให้เขาตื่นได้

"โอ้!" เจ้าหญิงร้อง "ทำไมคุณถึงง่วงนอนจัง?" กล่าวแล้วนางก็จับมือของเขาและสังเกตเห็นแหวนของนางเองบนนิ้วของเขา ซึ่งทำให้นางสงสัยมากขึ้น แต่เนื่องจากเขายังคงหลับลึก นางจึงจูบแก้มของเขาและหลับไปในไม่ช้าเช่นกัน

จากนั้นไมมูเนห์ก็หันไปหาญินและกล่าวว่า: "เอาล่ะ เจ้าพอใจแล้วหรือว่าเจ้าชายของข้าเหนือกว่าเจ้าหญิงของเจ้า? ครั้งหน้าโปรดเชื่อข้าเมื่อข้ากล่าวอ้างอะไรบางอย่าง"

จากนั้นหันไปหาคาชคาช: "ขอบคุณนะ และตอนนี้เจ้ากับดันฮาชจงพาเจ้าหญิงกลับบ้านของนาง"

ญินทั้งสองรีบทำตาม และไมมูเนห์ก็กลับไปที่บ่อน้ำของนาง

เมื่อตื่นขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่เจ้าชายกามาราลซามานทำคือมองหาหญิงสาวที่น่ารักที่เขาเห็นเมื่อคืน และถัดไปคือการซักถามทาสที่คอยรับใช้เขาเกี่ยวกับนาง แต่ทาสยืนกรานอย่างแข็งขันว่าเขาไม่รู้เรื่องผู้หญิงคนใดเลย และยิ่งไปกว่านั้นคือนางเข้ามาในหอคอยได้อย่างไร จนเจ้าชายหมดความอดทน และหลังจากตีเขาอย่างหนัก ก็มัดเชือกรอบตัวเขาและจุ่มเขาลงในบ่อน้ำจนชายผู้โชคร้ายร้องออกมาว่าเขาจะบอกทุกอย่าง จากนั้นเจ้าชายก็ดึงเขาขึ้นมาเปียกโชก แต่ทาสขออนุญาตเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน และทันทีที่เจ้าชายยินยอม เขาก็รีบวิ่งไปที่พระราชวังในสภาพเดิม ที่นี่เขาพบกษัตริย์กำลังพูดคุยกับวิเซียร์ใหญ่ถึงความกังวลทั้งหมดที่พระโอรสของพระองค์ก่อให้เกิด ทาสได้รับอนุญาตให้เข้าทันทีและร้องว่า:

"อนิจจา ฝ่าบาท! ข้านำข่าวเศร้ามาสู่ฝ่าบาท ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเจ้าชายเสียสติไปแล้วโดยสิ้นเชิง พระองค์ประกาศว่าพระองค์เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนหลับอยู่บนโซฟาของพระองค์เมื่อคืนนี้ และสภาพที่ท่านเห็นข้าอยู่พิสูจน์ให้เห็นว่าความขัดแย้งที่รุนแรงทำให้พระองค์เป็นเช่นนี้" จากนั้นเขาก็ให้รายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับสิ่งที่เจ้าชายพูดและทำ

กษัตริย์ทรงสะเทือนพระทัยมาก ขอให้วิเซียร์ตรวจสอบความโชคร้ายครั้งใหม่นี้ และวิเซียร์ก็รีบไปที่หอคอย ซึ่งเขาพบเจ้าชายกำลังอ่านหนังสืออย่างเงียบ ๆ หลังจากแลกเปลี่ยนคำทักทายครั้งแรก วิเซียร์ก็กล่าวว่า:

"ข้ารู้สึกโกรธทาสของท่านมากที่ทำให้ฝ่าบาทตื่นตระหนกด้วยข่าวที่เขานำมาให้"

"ข่าวอะไร?" เจ้าชายถาม

"อ่า!" วิเซียร์ตอบ "บางอย่างที่ไร้สาระ ข้ามั่นใจว่า เมื่อเห็นว่าข้าพบท่านในสภาพนี้"

"เป็นไปได้มากที่สุด" เจ้าชายกล่าว "แต่ตอนนี้ท่านมาที่นี่แล้ว ข้าดีใจที่มีโอกาสถามท่านว่า ผู้หญิงที่นอนในห้องนี้เมื่อคืนอยู่ที่ไหน?"

ท่านวิเซียร์ใหญ่รู้สึกสับสนในตัวเองเมื่อได้ยินคำถามนี้

"เจ้าชาย!" เขาอุทาน "จะเป็นไปได้อย่างไรที่ผู้ชายคนใด จะเข้ามาในห้องนี้ในเวลากลางคืนโดยไม่เดินข้ามทาสของท่านที่ธรณีประตู? โปรดพิจารณาเรื่องนี้ และท่านจะตระหนักว่าท่านได้รับความประทับใจอย่างลึกซึ้งจากความฝันบางอย่าง"

แต่เจ้าชายยืนกรานอย่างโกรธเคืองที่จะรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือใครและอยู่ที่ไหน และไม่ยอมให้คำประท้วงของวิเซียร์ทั้งหมดมาโน้มน้าวว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แผนการที่เขาทำขึ้น ในที่สุด เมื่อหมดความอดทน พระองค์ก็คว้าเคราของวิเซียร์และกระหน่ำตีเขา

"หยุดเถิด เจ้าชาย" วิเซียร์ผู้โชคร้ายร้อง "หยุดและฟังสิ่งที่ข้าจะพูด"

เจ้าชายซึ่งแขนเริ่มเมื่อยล้าก็หยุด

"ข้ายอมรับ เจ้าชาย" วิเซียร์กล่าว "ว่ามีมูลความจริงสำหรับสิ่งที่ท่านพูด แต่ท่านก็รู้ดีว่ารัฐมนตรีต้องปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านาย อนุญาตให้ข้าไปและนำข้อความใด ๆ ที่ท่านเลือกจะส่งไปให้กษัตริย์ได้"

"ดีมาก" เจ้าชายกล่าว "ถ้าอย่างนั้นจงไปและบอกพระองค์ว่า ข้ายินยอมที่จะแต่งงานกับผู้หญิงที่พระองค์ส่งมาหรือพามาที่นี่เมื่อคืน รีบไปและนำคำตอบของพระองค์กลับมาให้ข้า"

วิเซียร์โค้งคำนับลงกับพื้นและรีบออกจากห้องและหอคอย

"เป็นอย่างไรบ้าง" กษัตริย์ถามทันทีที่เขาปรากฏตัว "และท่านพบลูกชายของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?"

"อนิจจา ฝ่าบาท" คำตอบคือ "รายงานของทาสเป็นความจริงอย่างยิ่ง!"

จากนั้นเขาก็ให้รายละเอียดที่แน่นอนของการสัมภาษณ์ของเขากับกามาราลซามานและความโกรธของเจ้าชายเมื่อถูกบอกว่าเป็นไปไม่ได้ที่ผู้หญิงคนใดจะเข้ามาในห้องของเขาได้ และการปฏิบัติที่เขาเองได้รับ กษัตริย์ทรงไม่สบายพระทัยอย่างมาก ทรงตัดสินใจที่จะชี้แจงเรื่องนี้ด้วยพระองค์เอง และสั่งให้วิเซียร์ติดตามพระองค์ และเสด็จไปเยี่ยมพระโอรส

เจ้าชายต้อนรับบิดาด้วยความเคารพอย่างสุดซึ้ง และกษัตริย์ให้นั่งข้างพระองค์ ถามคำถามหลายข้อ ซึ่งกามาราลซามานตอบด้วยสติปัญญาที่ดีมาก ในที่สุดกษัตริย์ตรัสว่า: "ลูกรัก โปรดบอกข้าเกี่ยวกับผู้หญิงที่ว่ากันว่าอยู่ในห้องของเจ้าเมื่อคืนนี้"

"ฝ่าบาท" เจ้าชายตอบ "โปรดอย่าเพิ่มความทุกข์ของข้าในเรื่องนี้ แต่จงทำให้ข้ามีความสุขโดยยกนางให้ข้าแต่งงาน ไม่ว่าข้าจะคัดค้านการแต่งงานมาก่อนเพียงใด ภาพของหญิงสาวที่น่ารักคนนี้ก็ได้เอาชนะอคติทั้งหมดของข้าแล้ว และข้าจะรับนางจากมือของท่านด้วยความขอบคุณ"

กษัตริย์แทบจะพูดไม่ออกเมื่อได้ยินพระโอรสของพระองค์ แต่หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็ทรงรับรองอย่างเคร่งขรึมที่สุดว่าพระองค์ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น และไม่ได้สมรู้ร่วมคิดในการปรากฏตัวของนาง จากนั้นพระองค์ก็ต้องการให้เจ้าชายเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้พระองค์ฟัง

กามาราลซามานทำเช่นนั้นอย่างยาวเหยียด แสดงแหวน และวิงวอนให้บิดาช่วยค้นหาเจ้าสาวที่พระองค์ปรารถนาอย่างแรงกล้า

"หลังจากที่เจ้าบอกข้ามาทั้งหมด" กษัตริย์กล่าว "ข้าไม่สามารถสงสัยคำพูดของเจ้าได้อีกต่อไป แต่จะมาและมาจากที่ใด หรือทำไมนางถึงอยู่นานเพียงนี้ ข้าไม่สามารถจินตนาการได้ เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องลึกลับจริง ๆ มาเถิด ลูกรัก ให้เราอยู่ด้วยกันเพื่อรอคอยวันที่มีความสุขมากขึ้น"

กล่าวแล้วกษัตริย์ก็จับมือของกามาราลซามานและนำเขากลับไปที่พระราชวัง ซึ่งเจ้าชายก็นอนลงบนเตียงและปล่อยให้ตัวเองสิ้นหวัง และกษัตริย์ก็ทรงขังตัวเองอยู่กับพระโอรส ละเลยกิจการของรัฐโดยสิ้นเชิง 

...🌞

— และเชเฮราซาดก็สังเกตเห็นว่าฟ้าสางแล้ว นางจึงหยุดกล่าวคำที่ได้รับอนุญาตให้กล่าว จากนั้นดินาร์ซาดจึงกล่าวว่า “โอ้ พี่สาวของข้า นิทานของพี่ช่างไพเราะ และช่างมีรสชาติ หวานชื่นและน่าพอใจอะไรเช่นนี้!” 

นางตอบว่า “และนี่จะเปรียบอะไรได้กับสิ่งที่พี่จะเล่าให้น้องฟังในคืนหน้า ถ้าพี่มีชีวิตอยู่และกษัตริย์ทรงไว้ชีวิตพี่?”

กษัตริย์ก็ทรงตัดสินพระทัยที่จะรอจนถึงวันพรุ่งนี้ โดยตั้งพระทัยว่าจะสั่งประหารนางหลังจากที่นางเล่าเรื่องของนางจบแล้ว ดังนั้น พวกเขาก็พักผ่อนในคืนนั้นโดยกอดกันจนกระทั่งฟ้าสาง หลังจากนั้น กษัตริย์ก็เสด็จไปยังท้องพระโรง และเสนาบดีและทหารก็เข้ามา และราชสำนักก็เต็มไปด้วยผู้คน และกษัตริย์ก็มีพระบัญชาและตัดสินคดี และแต่งตั้งและปลดตำแหน่ง สั่งและห้ามตลอดทั้งวัน จากนั้นการประชุมก็เลิก และกษัตริย์ชาห์ริอาร์ก็เสด็จเข้าสู่พระราชวังของพระองค์

---

© 2026 One Thousand and One Nights

แปลและเรียบเรียงใหม่โดย: หมื่นล้านคำรัก & AI