อภินิหารพันหนึ่งราตรี : The Arabian Nights 33

— The Arabian Nights —
• One Thousand and One Nights •

---

อภินิหารพันหนึ่งราตรี

The Arabian Nights

หมื่นล้านคำรัก

‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️

คืนที่: สามสิบสาม

และกษัตริย์ทรงสมปรารถนาในบุตรสาวของเสนาบดีแล้ว ดินาร์ซาด น้องสาวของนางก็เข้ามา เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่ฟ้าจะสว่าง ดินาร์ซาดกล่าวกับพี่สาวว่า 

“ช่วยเล่านิทานของพี่ให้พวกเราฟังต่อเถิด” 

และนางก็ตอบว่า: “ด้วยความยินดีและความปรารถนาดี! มีเรื่องเล่ามาถึงหม่อมฉันนะ ฝ่าบาทผู้ทรงบุญญาธิการ ว่า: "ดูให้แน่ใจว่าข้าใช้ชีวิตได้ดี" เขาพูด "และอย่ารบกวนข้าเกี่ยวกับสิ่งอื่นใด"

เพื่อนของนูเรดดินไม่เพียงแต่เข้าร่วมงานเลี้ยงต้อนรับของเขาอย่างต่อเนื่องเท่านั้น แต่ในทุกวิถีทางพวกเขาก็ใช้ประโยชน์จากความมีน้ำใจของเขา ทุกสิ่งที่เขาชื่นชม ไม่ว่าจะเป็นที่ดิน บ้าน โรงอาบน้ำ หรือแหล่งรายได้อื่น ๆ เขาก็มอบให้กับพวกเขาทันที เปอร์เซียผู้งามประท้วงอย่างเปล่าประโยชน์ต่อความผิดที่เขาทำต่อตัวเอง เขายังคงแจกจ่ายด้วยมือที่ฟุ่มเฟือยเช่นเดิม

ตลอดทั้งปี นูเรดดินไม่ทำอะไรเลยนอกจากสนุกสนาน และใช้ความมั่งคั่งที่พ่อของเขาใช้ความพยายามอย่างมากในการได้มา ปีนั้นแทบจะผ่านไปไม่ถึงปี เมื่อวันหนึ่งขณะที่พวกเขานั่งอยู่ที่โต๊ะ มีเสียงเคาะที่ประตู ทาสหญิงถูกส่งออกไป นูเรดดินไปเปิดมันเอง เพื่อนคนหนึ่งของเขาลุกขึ้นในเวลาเดียวกัน แต่นูเรดดินอยู่ข้างหน้าเขา และพบว่าผู้บุกรุกคือพ่อบ้าน เขาจึงออกไปและปิดประตู เพื่อนคนนั้นอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา จึงซ่อนตัวอยู่หลังม่านแขวน และได้ยินคำพูดต่อไปนี้:

"นายท่าน" พ่อบ้านกล่าว "ข้าขออภัยอย่างยิ่งที่ขัดจังหวะท่าน แต่สิ่งที่ข้าคาดการณ์ไว้ล่วงหน้ามานานแล้วได้เกิดขึ้นแล้ว ไม่มีอะไรเหลืออยู่ในจำนวนเงินที่ท่านมอบให้ข้าสำหรับค่าใช้จ่ายของท่าน และแหล่งรายได้อื่น ๆ ทั้งหมดก็สิ้นสุดลงแล้ว โดยท่านได้โอนให้ผู้อื่น หากท่านต้องการให้ข้าอยู่ในบริการของท่าน จัดหาเงินทุนที่จำเป็นให้ข้า มิฉะนั้นข้าต้องถอนตัว"

ความตกใจของนูเรดดินยิ่งใหญ่มากจนเขาไม่มีคำพูดใด ๆ ที่จะตอบกลับ

เพื่อนซึ่งกำลังฟังอยู่หลังม่านรีบไปแจ้งข่าวให้คนอื่น ๆ ในกลุ่มทราบทันที

"ถ้าเป็นเช่นนั้น" พวกเขากล่าว "เราต้องหยุดมาที่นี่"

นูเรดดินกลับเข้ามาในขณะนั้น พวกเขาเห็นอย่างชัดเจน แม้ว่าเขาจะพยายามซ่อนเร้น ว่าสิ่งที่พวกเขาได้ยินเป็นความจริง พวกเขาลุกขึ้นทีละคน และแต่ละคนก็ออกจากห้องด้วยข้อแก้ตัวที่แตกต่างกัน จนกระทั่งในไม่ช้าเขาก็พบว่าตัวเองอยู่คนเดียว แม้ว่าจะไม่สงสัยถึงการตัดสินใจที่เพื่อนของเขาได้ทำไว้ก็ตาม จากนั้นเมื่อเห็นเปอร์เซียผู้งาม เขาก็ไว้วางใจนางเกี่ยวกับคำกล่าวของพ่อบ้าน พร้อมกับการแสดงออกถึงความเสียใจมากมายสำหรับความประมาทของเขาเอง

"ถ้าข้าทำตามคำแนะนำของเจ้า เปอร์เซียผู้งาม" เขากล่าว "ทั้งหมดนี้คงไม่เกิดขึ้น แต่ข้าก็มีความสบายใจนี้ว่า ข้าได้ใช้โชคลาภของข้าในบริษัทของเพื่อนที่จะไม่ทอดทิ้งข้าในชั่วโมงที่ต้องการ พรุ่งนี้ข้าจะไปหาพวกเขา และในหมู่พวกเขา พวกเขาจะให้ข้ากู้เงินเพียงพอที่จะเริ่มต้นในธุรกิจบางอย่าง"

ดังนั้นเช้าวันรุ่งขึ้นนูเรดดินก็ไปหาเพื่อนสิบคนของเขาซึ่งอาศัยอยู่ในถนนเดียวกัน เคาะประตูของคนแรกและหัวหน้า ทาสที่เปิดมันทิ้งให้เขารออยู่ในห้องโถงขณะที่เขาประกาศการมาเยือนของเขาต่อนายของเขา "นูเรดดิน!" เขาได้ยินเขาร้องออกมาอย่างชัดเจน "บอกเขา ทุกครั้งที่เขาเรียก ว่าข้าไม่อยู่บ้าน" สิ่งเดียวกันนี้เกิดขึ้นที่ประตูที่สอง และที่สาม และอื่น ๆ กับทั้งหมดสิบคน นูเรดดินอับอายมาก ตระหนักสายเกินไปว่าเขาได้มอบความไว้วางใจให้กับเพื่อนจอมปลอม ซึ่งทอดทิ้งเขาในชั่วโมงที่ต้องการ ด้วยความเศร้าโศกอย่างท่วมท้น เขาจึงแสวงหาการปลอบใจจากเปอร์เซียผู้งาม

"อนิจจา นายท่าน" นางกล่าว "ในที่สุดคุณก็มั่นใจในความจริงของสิ่งที่ฉันทำนายไว้ ไม่มีทรัพยากรอื่นเหลืออยู่แล้วนอกจากขายทาสและเฟอร์นิเจอร์ของคุณ"

ก่อนอื่นเขาก็ขายทาส และอยู่รอดได้พักหนึ่งจากรายได้ หลังจากนั้นเฟอร์นิเจอร์ก็ถูกขาย และเนื่องจากส่วนใหญ่มีค่า จึงเพียงพอสำหรับบางเวลา ในที่สุดทรัพยากรนี้ก็สิ้นสุดลง และเขาก็ขอคำแนะนำจากเปอร์เซียผู้งามอีกครั้ง

"นายท่าน" นางกล่าว "ฉันรู้ว่าวิเซียร์ผู้ล่วงลับ พ่อของคุณ ซื้อฉันมาในราคา 10,000 เหรียญทอง และแม้ว่ามูลค่าของฉันจะลดลงตั้งแต่นั้นมา ฉันก็ยังควรได้เงินจำนวนมาก ดังนั้นอย่าลังเลที่จะขายฉัน และด้วยเงินที่คุณได้รับ ไปตั้งรกรากในธุรกิจในเมืองที่ห่างไกล"

"เปอร์เซียผู้น่ารัก" นูเรดดินตอบ "ข้าจะมีความผิดในความเลวทรามเช่นนั้นได้อย่างไร? ข้าจะตายดีกว่าที่จะแยกจากเจ้าที่ข้ารักมากกว่าชีวิตของข้า"

"นายท่าน" นางตอบ "ฉันตระหนักดีถึงความรักของคุณที่มีต่อฉัน ซึ่งเท่าเทียมกับความรักของฉันที่มีต่อคุณเท่านั้น แต่ความจำเป็นที่โหดร้ายบังคับให้เราต้องแสวงหาการรักษาเดียว"

นูเรดดินเชื่อมั่นในที่สุดในความจริงของคำพูดของนาง ยอมจำนน และนำนางไปยังตลาดทาสอย่างไม่เต็มใจ ซึ่งเมื่อแสดงให้พ่อค้าคนหนึ่งชื่อ ฮาจิ ฮัสซัน (Hagi Hassan) เขาจึงสอบถามมูลค่าของนาง

พาพวกเขาเข้าไปในห้องแยก ฮาจิ ฮัสซันอุทานทันทีที่นางเปิดผ้าคลุมหน้า "นายท่าน นี่ไม่ใช่ทาสหญิงที่พ่อของท่านซื้อมาในราคา 10,000 เหรียญหรือ?"

เมื่อทราบว่าเป็นเช่นนั้น เขาสัญญาว่าจะได้รับราคาที่สูงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้สำหรับนาง เมื่อทิ้งเปอร์เซียผู้งามไว้ในห้องตามลำพัง เขาก็ออกไปหาพ่อค้าทาส ประกาศให้พวกเขาทราบว่าเขาได้พบไข่มุกในหมู่ทาสหญิงแล้ว และขอให้พวกเขามาและกำหนดมูลค่าให้นาง ทันทีที่พวกเขาเห็นนาง พวกเขาก็ตกลงกันว่าไม่สามารถขอได้น้อยกว่า 4,000 เหรียญทอง ฮาจิ ฮัสซันจึงปิดประตูใส่นาง และเริ่มเสนอขายนาง ร้องออกมาว่า: "ใครจะเสนอราคา 4,000 เหรียญทองสำหรับทาสเปอร์เซีย?"

ก่อนที่พ่อค้าคนใดจะเสนอราคา ซาวีบังเอิญผ่านไปทางนั้น และตัดสินว่าต้องเป็นทาสที่มีความงามที่ไม่ธรรมดา จึงขี่ม้าไปหาฮาจิ ฮัสซันและต้องการพบนาง ตอนนี้ไม่ใช่ธรรมเนียมที่จะแสดงทาสให้ผู้ประมูลส่วนตัวเห็น แต่เนื่องจากไม่มีใครกล้าที่จะไม่เชื่อฟังวิเซียร์ คำขอของเขาจึงได้รับอนุญาต

ทันทีที่ซาวีเห็นเปอร์เซียผู้งาม เขาก็ประทับใจในความงามของนางมากจนเขาต้องการครอบครองนางทันที และไม่รู้ว่านางเป็นของนูเรดดิน เขาจึงสั่งให้ฮาจิ ฮัสซันไปตามหาเจ้าของและสรุปข้อตกลงทันที

ฮาจิ ฮัสซันจึงไปหานูเรดดิน และบอกเขาว่าทาสหญิงของเขากำลังจะไปต่ำกว่ามูลค่าของนางมาก และถ้าซาวีซื้อนาง เขาสามารถที่จะไม่จ่ายเงิน "สิ่งที่ท่านต้องทำ" เขาพูด "คือการแสร้งทำเป็นว่าท่านไม่ได้ตั้งใจที่จะขายทาสของท่านจริง ๆ และสาบานว่าจะทำเช่นนั้นด้วยความโกรธแค้นต่อนางเท่านั้น เมื่อข้าเสนอนางต่อซาวีราวกับได้รับความยินยอมจากท่าน ท่านต้องก้าวเข้ามา และด้วยการโบยตีเริ่มนำนางออกไป"

นูเรดดินทำตามที่ฮาจิ ฮัสซันแนะนำ ซึ่งทำให้ซาวีโกรธมาก ซึ่งขี่ม้าตรงไปที่เขาพยายามที่จะแย่งเปอร์เซียผู้งามไปจากเขาด้วยกำลัง นูเรดดินปล่อยนางไป จับบังเหียนม้าของซาวี และได้รับกำลังใจจากการปรบมือของผู้คนที่ยืนดูอยู่ ลากเขาลงกับพื้น ตีเขาอย่างรุนแรง และทิ้งเขาไว้ในรางน้ำที่มีเลือดไหล จากนั้นเมื่อพาเปอร์เซียผู้งามไป เขาก็กลับบ้านท่ามกลางเสียงโห่ร้องของผู้คน ซึ่งเกลียดชังซาวีมากจนพวกเขาจะไม่แทรกแซงในนามของเขาและไม่อนุญาตให้ทาสของเขาปกป้องเขา

ปกคลุมไปด้วยโคลนตั้งแต่หัวจรดเท้าและมีเลือดไหล เขาจึงลุกขึ้น และพิงทาสสองคนตรงไปที่พระราชวัง ซึ่งเขาขอเข้าเฝ้ากษัตริย์ ซึ่งเขาเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยคำพูดเหล่านี้:

"ขอฝ่าบาทโปรดทราบ ข้าไปที่ตลาดทาสเพื่อซื้อคนครัวให้ตัวเอง ขณะอยู่ที่นั่น ข้าได้ยินทาสหญิงคนหนึ่งถูกเสนอราคา 4,000 เหรียญ เมื่อขอพบนาง ข้าพบว่านางมีความงามที่ไม่มีใครเทียบได้ และกำลังถูกขายโดยนูเรดดิน ลูกชายของวิเซียร์ผู้ล่วงลับของฝ่าบาท ซึ่งฝ่าบาทคงจำได้ว่าได้มอบเงิน 10,000 เหรียญทองให้เพื่อซื้อทาสหญิง นี่คือทาสหญิงคนเดียวกัน ซึ่งแทนที่จะนำมาถวายฝ่าบาท เขากลับมอบให้ลูกชายของเขาเอง นับตั้งแต่การตายของพ่อของเขา นูเรดดินผู้นี้ได้ใช้จ่ายทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเขา ขายทรัพย์สินทั้งหมดของเขา และตอนนี้ถูกลดฐานะจนต้องขายทาสหญิงคนนี้ เมื่อเรียกเขามาหา ข้ากล่าวว่า: 'นูเรดดิน ข้าจะให้เงินเจ้า 10,000 เหรียญทองสำหรับทาสหญิงของเจ้า ซึ่งข้าจะนำไปถวายกษัตริย์ ข้าจะสนใจเขาในนามของเจ้าในเวลาเดียวกัน และนี่จะมีค่ามากกว่าเงินพิเศษใด ๆ ที่เจ้าอาจได้รับจากพ่อค้า' 'ชายชราที่เลวทราม' เขาอุทาน 'ข้าให้นางกับชาวยิวดีกว่าขายทาสของข้าให้เจ้า' 'แต่ นูเรดดิน' ข้าท้วง 'เจ้าไม่คิดหรือว่าในการพูดเช่นนี้ เจ้าทำผิดต่อกษัตริย์ ซึ่งพ่อของเจ้าเป็นหนี้ทุกสิ่งทุกอย่าง' การท้วงติงนี้ทำให้เขาโกรธมากขึ้นเท่านั้น เขาโถมตัวเข้าใส่ข้าเหมือนคนบ้า ดึงข้าออกจากหลังม้า ตีข้าจนพอใจ และทิ้งข้าไว้ในสภาพที่ฝ่าบาทเห็น'"

กล่าวแล้วซาวีก็หันหน้าหนีและร้องไห้อย่างขมขื่น

ความโกรธของกษัตริย์ก็บังเกิดกับนูเรดดิน พระองค์สั่งให้ผู้กองทหารองครักษ์นำชายสี่สิบคนไปกับเขา ปล้นบ้านของนูเรดดิน ทุบทำลายราบเป็นหน้ากลอง และนำนูเรดดินกับทาสหญิงมาหาพระองค์ พนักงานเฝ้าประตูชื่อ แซนเจียร์ (Sangiar) ซึ่งเคยเป็นทาสของคาคาน ได้ยินคำสั่งนี้ จึงแอบออกจากห้องของกษัตริย์ และรีบไปเตือนนูเรดดินให้รีบหนีไปทันทีพร้อมกับเปอร์เซียผู้งาม จากนั้นมอบเหรียญทองสี่สิบเหรียญให้เขา เขาก็หายตัวไปก่อนที่นูเรดดินจะมีเวลาขอบคุณเขา

ทันทีที่เปอร์เซียผู้งามสวมผ้าคลุมหน้า พวกเขาก็หนีไปด้วยกัน และโชคดีที่ออกจากเมืองไปได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น ที่ปากแม่น้ำยูเฟรติส พวกเขาพบเรือที่กำลังจะออกเดินทางไปยังแบกแดด พวกเขาขึ้นเรือ และทันทีที่สมอถูกยกขึ้น พวกเขาก็ออกเดินทาง

เมื่อผู้กองทหารองครักษ์ไปถึงบ้านของนูเรดดิน เขาก็สั่งให้ทหารพังประตูและเข้าไปด้วยกำลัง แต่ก็ไม่พบร่องรอยของนูเรดดินและทาสหญิงของเขา เพื่อนบ้านก็ไม่สามารถให้ข้อมูลใด ๆ เกี่ยวกับพวกเขาได้ เมื่อกษัตริย์ได้ยินว่าพวกเขาหนีไปแล้ว พระองค์ก็ออกประกาศว่า รางวัล 1,000 เหรียญทอง จะมอบให้กับใครก็ตามที่จะนำนูเรดดินและทาสหญิงมาให้พระองค์ แต่ในทางตรงกันข้าม ใครก็ตามที่ซ่อนพวกเขาไว้จะถูกลงโทษอย่างรุนแรง ในระหว่างนี้นูเรดดินและเปอร์เซียผู้งามก็มาถึงแบกแดดอย่างปลอดภัย เมื่อเรือทอดสมอ พวกเขาก็จ่ายเงินห้าเหรียญทองสำหรับค่าโดยสารและขึ้นฝั่ง พวกเขาไม่เคยอยู่ในแบกแดดมาก่อน จึงไม่รู้ว่าจะหาที่พักที่ไหน เมื่อเดินไปตามริมฝั่งแม่น้ำไทกริส พวกเขาก็เลาะไปตามสวนที่ล้อมรอบด้วยกำแพงสูง ประตูปิดอยู่ แต่ข้างหน้าเป็นโถงทางเข้าแบบเปิดที่มีโซฟาอยู่ด้านใดด้านหนึ่ง "ที่นี่" นูเรดดินกล่าว "ให้เราพักค้างคืน" และเอนกายลงบนโซฟา พวกเขาก็หลับไปในไม่ช้า

สวนนี้เป็นของกาหลิบ (Caliph) กลางสวนมีศาลาขนาดใหญ่ ซึ่งห้องโถงที่งดงามมีหน้าต่างแปดสิบบาน หน้าต่างแต่ละบานมีโคมระย้า สว่างไสวเมื่อกาหลิบใช้เวลายามเย็นที่นั่นเท่านั้น มีเพียงคนเฝ้าประตูเท่านั้นที่อาศัยอยู่ที่นั่น เป็นทหารเก่าชื่อ ชีคห์ อิบราฮิม (Scheih Ibrahim) ผู้มีคำสั่งที่เข้มงวดให้ระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งในการยอมรับใคร และไม่อนุญาตให้ใครนั่งบนโซฟาข้างประตูได้เลย มันเกิดขึ้นในเย็นวันนั้นที่เขาออกไปทำธุระ เมื่อเขากลับมาและเห็นคนสองคนนอนหลับอยู่บนโซฟา เขากำลังจะขับไล่พวกเขาออกไปด้วยการโบยตี แต่เมื่อเข้าใกล้ เขาก็เห็นว่าเป็นชายหนุ่มรูปงามและหญิงสาวสวย และตัดสินใจที่จะปลุกพวกเขาด้วยวิธีการที่อ่อนโยนกว่า เมื่อนูเรดดินถูกปลุกให้ตื่น เขาบอกชายชราว่าพวกเขาเป็นคนแปลกหน้า และเพียงแค่ต้องการค้างคืนที่นั่น "มากับข้า" ชีคห์ อิบราฮิมกล่าว "ข้าจะจัดที่พักให้ท่านดีกว่า และจะแสดงให้ท่านเห็นสวนที่งดงามที่เป็นของข้า" กล่าวแล้วคนเฝ้าประตูก็นำทางเข้าไปในสวนของกาหลิบ ซึ่งความงามของมันทำให้พวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความพิศวง นูเรดดินหยิบเหรียญทองสองเหรียญออกมา และมอบให้ชีคห์ อิบราฮิม กล่าวว่า

"ข้าขอให้ท่านหาอะไรให้เรากินเพื่อให้เราสนุกด้วยกัน" ด้วยความโลภมาก ชีคห์ อิบราฮิมจึงตัดสินใจที่จะใช้เงินเพียงหนึ่งในสิบของเงินเท่านั้น และเก็บส่วนที่เหลือไว้กับตัวเอง ในขณะที่เขาจากไป นูเรดดินและเปอร์เซียผู้งามก็เดินไปทั่วสวนและขึ้นบันไดหินอ่อนสีขาวของศาลาไปจนถึงประตูห้องโถงที่ล็อคไว้ เมื่อชีคห์ อิบราฮิมกลับมา พวกเขาขอให้เขาเปิดมัน และอนุญาตให้พวกเขาเข้าไปและชื่นชมความงดงามภายใน เมื่อยินยอม เขาก็นำไม่เพียงแต่กุญแจเท่านั้น แต่ยังรวมถึงแสงสว่างด้วย และปลดล็อคประตูทันที นูเรดดินและเปอร์เซียผู้งามเข้าไป รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับความงดงามที่พวกเขาเห็น ภาพวาดและเฟอร์นิเจอร์มีความงามที่น่าอัศจรรย์ และระหว่างหน้าต่างแต่ละบานมีแขนเงินถือเทียน

...🌞

— และเชเฮราซาดก็สังเกตเห็นว่าฟ้าสางแล้ว นางจึงหยุดกล่าวคำที่ได้รับอนุญาตให้กล่าว จากนั้นดินาร์ซาดจึงกล่าวว่า “โอ้ พี่สาวของข้า นิทานของพี่ช่างไพเราะ และช่างมีรสชาติ หวานชื่นและน่าพอใจอะไรเช่นนี้!” 

นางตอบว่า “และนี่จะเปรียบอะไรได้กับสิ่งที่พี่จะเล่าให้น้องฟังในคืนหน้า ถ้าพี่มีชีวิตอยู่และกษัตริย์ทรงไว้ชีวิตพี่?”

กษัตริย์ก็ทรงตัดสินพระทัยที่จะรอจนถึงวันพรุ่งนี้ โดยตั้งพระทัยว่าจะสั่งประหารนางหลังจากที่นางเล่าเรื่องของนางจบแล้ว ดังนั้น พวกเขาก็พักผ่อนในคืนนั้นโดยกอดกันจนกระทั่งฟ้าสาง หลังจากนั้น กษัตริย์ก็เสด็จไปยังท้องพระโรง และเสนาบดีและทหารก็เข้ามา และราชสำนักก็เต็มไปด้วยผู้คน และกษัตริย์ก็มีพระบัญชาและตัดสินคดี และแต่งตั้งและปลดตำแหน่ง สั่งและห้ามตลอดทั้งวัน จากนั้นการประชุมก็เลิก และกษัตริย์ชาห์ริอาร์ก็เสด็จเข้าสู่พระราชวังของพระองค์

---

© 2026 One Thousand and One Nights

แปลและเรียบเรียงใหม่โดย: หมื่นล้านคำรัก & AI