อภินิหารพันหนึ่งราตรี : The Arabian Nights 34

— The Arabian Nights —
• One Thousand and One Nights •

---

อภินิหารพันหนึ่งราตรี

The Arabian Nights

หมื่นล้านคำรัก

‼️ ©️ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม ‼️

คืนที่: สามสิบสี่

และกษัตริย์ทรงสมปรารถนาในบุตรสาวของเสนาบดีแล้ว ดินาร์ซาด น้องสาวของนางก็เข้ามา เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่ฟ้าจะสว่าง ดินาร์ซาดกล่าวกับพี่สาวว่า 

“ช่วยเล่านิทานของพี่ให้พวกเราฟังต่อเถิด” 

และนางก็ตอบว่า: “ด้วยความยินดีและความปรารถนาดี! มีเรื่องเล่ามาถึงหม่อมฉันนะ ฝ่าบาทผู้ทรงบุญญาธิการ ว่า: ชีคห์ อิบราฮิมจัดโต๊ะข้างหน้าโซฟา และทั้งสามคนก็กินด้วยกัน เมื่อกินเสร็จแล้ว นูเรดดินก็ขอให้ชายชรานำไวน์มาให้พวกเขาหนึ่งขวด

"สวรรค์ทรงห้าม" ชีคห์ อิบราฮิมกล่าว "ไม่ให้ข้าสัมผัสกับไวน์! ข้าผู้ซึ่งได้ไปแสวงบุญที่เมกกะสี่ครั้ง และได้ละทิ้งไวน์ตลอดไป"

"อย่างไรก็ตาม ท่านจะทำบริการที่ยอดเยี่ยมแก่เราในการจัดหาไวน์มาให้เรา" นูเรดดินกล่าว "ท่านไม่จำเป็นต้องสัมผัสมันเอง เอาลาที่ผูกอยู่กับประตู นำมันไปยังร้านขายไวน์ที่ใกล้ที่สุด และขอให้คนเดินผ่านไปสั่งไวน์สองไห ให้พวกเขานำใส่ตะกร้าของลา และขับมันไปข้างหน้าท่าน นี่คือเหรียญทองสองเหรียญสำหรับค่าใช้จ่าย"

เมื่อเห็นทองคำ ชีคห์ อิบราฮิมก็ออกเดินทางทันทีเพื่อดำเนินการตามคำสั่ง เมื่อเขากลับมา นูเรดดินกล่าวว่า: "เรายังต้องการถ้วยที่จะดื่ม และผลไม้ หากท่านสามารถจัดหามาให้เราได้" ชีคห์ อิบราฮิมหายตัวไปอีกครั้ง และในไม่ช้าก็กลับมาพร้อมกับโต๊ะที่ปูด้วยถ้วยทองคำและเงิน และผลไม้ที่สวยงามทุกชนิด จากนั้นเขาก็ถอนตัวออกไป แม้จะมีการเชื้อเชิญซ้ำ ๆ ให้อยู่

นูเรดดินและเปอร์เซียผู้งามพบว่าไวน์นั้นยอดเยี่ยม ดื่มมันอย่างอิสระ และในขณะที่ดื่มพวกเขาก็ร้องเพลง ทั้งคู่มีเสียงที่ดี และชีคห์ อิบราฮิมฟังพวกเขาด้วยความยินดีอย่างยิ่ง ครั้งแรกจากระยะไกล จากนั้นเขาก็เข้ามาใกล้ และในที่สุดก็โผล่หัวเข้าไปที่ประตู นูเรดดินเห็นเขา จึงเรียกเขาให้เข้ามาและอยู่เป็นเพื่อนพวกเขา ในตอนแรกชายชราปฏิเสธ แต่ก็ถูกชักชวนให้เข้าไปในห้อง นั่งลงบนขอบโซฟาที่ใกล้ประตูที่สุด และในที่สุดก็เข้ามาใกล้ขึ้นและนั่งลงข้างเปอร์เซียผู้งาม ซึ่งเร่งเร้าให้เขาดื่มอวยพรสุขภาพของนางอย่างต่อเนื่องจนในที่สุดเขาก็ยอมจำนน และรับถ้วยที่นางยื่นให้

ตอนนี้ชายชราเพียงแค่แสร้งทำเป็นละทิ้งไวน์ เขาไปร้านขายไวน์เหมือนคนอื่น ๆ และไม่ได้ใช้มาตรการป้องกันใด ๆ ที่นูเรดดินเสนอ เมื่อยอมจำนนแล้ว เขาก็ถูกชักชวนให้ดื่มถ้วยที่สองได้ง่าย และถ้วยที่สาม และต่อไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเขาไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ จนกระทั่งใกล้เที่ยงคืนพวกเขาก็ยังคงดื่ม หัวเราะ และร้องเพลงด้วยกัน

ประมาณเวลานั้น เปอร์เซียผู้งามสังเกตเห็นว่าห้องถูกส่องสว่างด้วยเทียนไขที่น่าสังเวชเพียงเล่มเดียว จึงขอให้ชีคห์ อิบราฮิมจุดเทียนที่สวยงามบางส่วนในแขนเงิน

"จุดมันเอง" ชายชราตอบ "คุณอายุน้อยกว่าฉัน แต่ให้ห้าหรือหกเล่มก็เพียงพอ"

อย่างไรก็ตาม นางไม่หยุดจนกว่านางจะจุดทั้งหมดแปดสิบเล่ม แต่ชีคห์ อิบราฮิมไม่รู้เรื่องนี้ และเมื่อไม่นานหลังจากนั้น นูเรดดินเสนอให้จุดโคมระย้าบางส่วน เขาก็ตอบว่า:

"คุณมีความสามารถในการจุดไฟได้มากกว่าฉัน แต่ไม่เกินสามโคม"

นูเรดดิน ห่างไกลจากการพอใจเพียงสามโคม จุดทั้งหมด และเปิดหน้าต่างทั้งแปดสิบ

กาหลิบฮารูน-อัล-ราชิด บังเอิญเปิดหน้าต่างในห้องโถงของพระราชวังของพระองค์ที่มองเห็นสวนในขณะนั้น ก็ประหลาดใจที่เห็นศาลาสว่างไสวอย่างสดใส เรียกวิเซียร์ใหญ่ จาฟาร์ (Giafar) พระองค์ตรัสกับเขาว่า:

"วิเซียร์ที่ประมาท ดูที่ศาลาซิ และบอกข้าว่าทำไมมันถึงถูกจุดไฟขึ้นเมื่อข้าไม่ได้อยู่ที่นั่น"

เมื่อวิเซียร์เห็นว่าเป็นอย่างที่กาหลิบตรัส เขาก็ตัวสั่นด้วยความกลัว และคิดหาข้อแก้ตัวทันที

"ผู้บัญชาการแห่งผู้ศรัทธา" เขากล่าว "ข้าต้องบอกฝ่าบาทว่าเมื่อสี่หรือห้าวันก่อน ชีคห์ อิบราฮิมบอกข้าว่าเขาต้องการจัดการประชุมรัฐมนตรีของมัสยิดของเขา และขออนุญาตจัดขึ้นในศาลา ข้าอนุญาตตามคำขอของเขา แต่ลืมที่จะกล่าวถึงมันต่อฝ่าบาทตั้งแต่นั้นมา"

"จาฟาร์" กาหลิบตอบ "เจ้าทำผิดสามประการ ประการแรกคือการให้การอนุญาต ประการที่สองคือการไม่กล่าวถึงมันกับข้า และประการที่สามคือการไม่ตรวจสอบเรื่องนี้อย่างใกล้ชิด สำหรับการลงโทษ ข้าขอตัดสินให้เจ้าใช้เวลาที่เหลือของคืนนี้กับข้าในบริษัทของคนที่มีคุณค่าเหล่านี้ ในขณะที่ข้าแต่งตัวเป็นพลเมือง ไปปลอมตัวเจ้าเอง แล้วมากับข้า"

เมื่อพวกเขาไปถึงประตูสวน พวกเขาก็พบว่ามันเปิดอยู่ ซึ่งสร้างความไม่พอใจอย่างมากต่อกาหลิบ ประตูศาลาก็เปิดอยู่ด้วย พระองค์จึงขึ้นบันไดอย่างนุ่มนวล และมองเข้าไปที่ประตูห้องโถงที่ปิดไปครึ่งหนึ่ง ความประหลาดใจของพระองค์มากที่เห็นชีคห์ อิบราฮิม ซึ่งพระองค์ไม่เคยสงสัยในความสุขุมของเขา กำลังดื่มและร้องเพลงกับชายหนุ่มคนหนึ่งและสุภาพสตรีที่สวยงาม กาหลิบก่อนที่จะยอมจำนนต่อความโกรธของพระองค์ ตัดสินใจที่จะดูว่าคนเหล่านั้นเป็นใครและพวกเขาทำอะไร

ในไม่ช้า ชีคห์ อิบราฮิมก็ถามเปอร์เซียผู้งามว่ามีอะไรขาดหายไปเพื่อให้ความเพลิดเพลินในยามเย็นของนางสมบูรณ์หรือไม่

"ถ้าเพียงแต่" นางกล่าว "ฉันมีเครื่องดนตรีที่ฉันสามารถเล่นได้"

ชีคห์ อิบราฮิมหยิบพิณจากตู้ทันทีและมอบให้เปอร์เซีย ซึ่งเริ่มเล่นมัน ร้องเพลงไปพร้อมกันด้วยทักษะและรสนิยมที่ทำให้กาหลิบหลงใหล เมื่อนางหยุด พระองค์ก็ลงบันไดอย่างนุ่มนวลและกล่าวกับวิเซียร์ว่า:

"ไม่เคยได้ยินเสียงที่ดีกว่านี้มาก่อน และพิณก็เล่นได้ดีกว่านี้ ข้าตัดสินใจที่จะเข้าไปและให้นางเล่นให้ข้าฟัง"

"ผู้บัญชาการแห่งผู้ศรัทธา" วิเซียร์กล่าว "ถ้าชีคห์ อิบราฮิมจำฝ่าบาทได้ เขาจะตายด้วยความกลัว"

"ข้าเสียใจกับเรื่องนั้น" กาหลิบตอบ "และข้าจะดำเนินการเพื่อป้องกันมัน รออยู่ที่นี่จนกว่าข้าจะกลับมา"

ตอนนี้กาหลิบได้สั่งให้มีการโค้งงอในแม่น้ำเพื่อสร้างทะเลสาบในสวนของพระองค์ มีปลาที่ดีที่สุดในไทกริสอยู่ที่นั่น แต่การตกปลาเป็นสิ่งต้องห้ามอย่างเคร่งครัด อย่างไรก็ตาม มันเกิดขึ้นในคืนนั้นที่มีชาวประมงคนหนึ่งได้ใช้ประโยชน์จากการเปิดประตูเพื่อเข้าไปและเหวี่ยงแหของเขา เขากำลังจะดึงพวกเขาเมื่อเขาเห็นกาหลิบเข้ามา เมื่อจำพระองค์ได้ทันทีแม้จะปลอมตัว เขาก็โยนตัวเองลงที่เท้าของพระองค์ อ้อนวอนขอการให้อภัย

"อย่ากลัวอะไรเลย" กาหลิบกล่าว "เพียงแค่ลุกขึ้นและดึงแหของเจ้า"

ชาวประมงทำตามที่เขาได้รับคำสั่ง และได้ปลาดีห้าหรือหกตัว ซึ่งกาหลิบหยิบสองตัวที่ใหญ่ที่สุด จากนั้นพระองค์ก็สั่งให้ชาวประมงเปลี่ยนเสื้อผ้ากับพระองค์ และในไม่กี่นาที กาหลิบก็กลายร่างเป็นชาวประมง แม้กระทั่งรองเท้าและผ้าโพกศีรษะ เมื่อถือปลาสองตัวไว้ในมือ พระองค์ก็กลับไปหาวิลเซียร์ ซึ่งไม่รู้จักพระองค์ จะส่งพระองค์ไปทำธุระของเขา เมื่อทิ้งวิเซียร์ไว้ที่เชิงบันได กาหลิบก็ขึ้นไปและเคาะประตูห้องโถง นูเรดดินเปิดมัน และกาหลิบยืนอยู่ที่ธรณีประตู กล่าวว่า:

"ชีคห์ อิบราฮิม ข้าคือ เคริม (Kerim) ชาวประมง เห็นว่าท่านกำลังจัดเลี้ยงกับเพื่อนของท่าน ข้าจึงนำปลาเหล่านี้มาให้ท่าน"

นูเรดดินและเปอร์เซียผู้งามกล่าวว่าเมื่อปลาได้รับการปรุงและแต่งตัวอย่างเหมาะสม พวกเขาก็จะกินมันอย่างมีความสุข กาหลิบก็กลับไปหาวิเซียร์ และพวกเขาเริ่มทำงานในบ้านของชีคห์ อิบราฮิมเพื่อปรุงปลา ซึ่งพวกเขาทำอาหารที่เย้ายวนใจมากจนนูเรดดินและเปอร์เซียผู้งามกินมันด้วยความอยากอาหารอย่างมาก เมื่อพวกเขาทำเสร็จแล้ว นูเรดดินก็หยิบเหรียญทองสามสิบเหรียญ (ทั้งหมดที่เหลืออยู่จากสิ่งที่แซนเจียร์มอบให้เขา) และมอบให้กาหลิบ ซึ่งเมื่อขอบคุณเขา ก็ขอความโปรดปรานเพิ่มเติมว่าสุภาพสตรีจะเล่นเพลงหนึ่งเพลงบนพิณให้เขาหรือไม่ เปอร์เซียยินยอมอย่างมีความสุข และร้องเพลงและเล่นจนทำให้กาหลิบพอใจ

นูเรดดิน ในนิสัยที่จะมอบสิ่งที่พวกเขาชื่นชมให้กับคนอื่น ๆ กล่าวว่า "ชาวประมง เนื่องจากนางทำให้ท่านพอใจมาก รับนางไป นางเป็นของท่าน"

เปอร์เซียผู้งามตกตะลึงที่เขาต้องการแยกจากนาง หยิบพิณของนาง และด้วยน้ำตาในดวงตา ร้องเพลงตำหนิของนางตามเสียงดนตรี

กาหลิบ (ยังอยู่ในลักษณะของชาวประมง) กล่าวกับเขาว่า "นายท่าน ข้าเห็นว่าสุภาพสตรีผู้งามนี้เป็นทาสหญิงของท่าน ข้าขอให้ท่านเล่าประวัติของท่านให้ข้าฟัง"

นูเรดดินยินดีที่จะให้ตามคำขอนี้ และเล่าทุกอย่างตั้งแต่การซื้อทาสหญิงไปจนถึงช่วงเวลาปัจจุบัน

"แล้วตอนนี้ท่านจะไปที่ไหน?" กาหลิบถาม

"ที่ใดก็ตามที่พระหัตถ์ของอัลลอฮ์นำข้าไป" นูเรดดินกล่าว

"ถ้าอย่างนั้น ถ้าท่านจะฟังข้า" กาหลิบกล่าว "ท่านจะกลับไปบัลโซราทันที ข้าจะให้จดหมายถึงกษัตริย์ ซึ่งจะรับรองการต้อนรับที่ดีจากเขา"

"เป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน" นูเรดดินกล่าว "ที่ชาวประมงจะติดต่อกับกษัตริย์"

"อย่าให้เรื่องนั้นทำให้ท่านประหลาดใจ" กาหลิบตอบ "เราเรียนด้วยกัน และเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดมาโดยตลอด แม้ว่าโชคชะตาจะทำให้เขาเป็นกษัตริย์ แต่ก็ทิ้งข้าไว้เป็นชาวประมงที่ต่ำต้อย"

กาหลิบจึงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่ง และเขียนจดหมายต่อไปนี้ ซึ่งที่ด้านบนสุดของมัน พระองค์ใส่สูตรนี้ในอักขระที่เล็กมากเพื่อแสดงว่าต้องเชื่อฟังโดยปริยาย: "ในนามของพระเจ้าผู้ทรงเมตตาที่สุด

"จดหมายของกาหลิบฮารูน-อัล-ราชิด ถึงกษัตริย์แห่งบัลโซรา

"ฮารูน-อัล-ราชิด บุตรของมาห์ดี ส่งจดหมายนี้ถึงโมฮัมเหม็ด ซีนีบี ลูกพี่ลูกน้องของเขา ทันทีที่นูเรดดิน บุตรของวิเซียร์คาคาน ผู้ถือจดหมายนี้ ได้มอบมันให้เจ้า และเจ้าได้อ่านมันแล้ว ให้ถอดเสื้อคลุมของเจ้าออก สวมบนไหล่ของเขา และให้เขานั่งในที่ของเจ้าโดยไม่ล้มเหลว ลาก่อน"

กาหลิบก็มอบจดหมายนี้ให้นูเรดดิน ซึ่งออกเดินทางทันที โดยมีเงินเพียงเล็กน้อยที่เขามีเมื่อแซนเจียร์มาช่วยเหลือ เปอร์เซียผู้งามไม่สามารถปลอบใจได้กับการจากไปของเขา ล้มลงบนโซฟาอาบน้ำตา

เมื่อนูเรดดินออกจากห้อง ชีคห์ อิบราฮิมซึ่งเงียบมาจนถึงตอนนี้ กล่าวว่า: "เคริม สำหรับปลาที่น่าสังเวชสองตัว เจ้าได้รับกระเป๋าและทาสหญิง ข้าบอกเจ้าว่าข้าจะเอาทาสหญิงไป และสำหรับกระเป๋า ถ้ามันมีเงิน เจ้าอาจเก็บไว้หนึ่งเหรียญ ถ้าเป็นทอง ข้าจะเอาทั้งหมดและให้เหรียญทองแดงที่ข้ามีในกระเป๋าของข้าแก่เจ้า"

ตอนนี้ต้องเล่าว่าเมื่อกาหลิบขึ้นบันไดพร้อมกับจานปลา พระองค์สั่งให้วิเซียร์รีบไปที่พระราชวังและนำทาสสี่คนมาพร้อมกับเสื้อผ้าที่เปลี่ยนไป ซึ่งควรรออยู่ข้างนอกศาลาจนกว่ากาหลิบจะตบมือ

ยังคงแสร้งทำเป็นชาวประมง กาหลิบตอบว่า: "ชีคห์ อิบราฮิม ไม่ว่าอะไรจะอยู่ในกระเป๋า ข้าจะแบ่งเท่า ๆ กันกับท่าน แต่สำหรับทาสหญิง ข้าจะเก็บไว้สำหรับตัวเอง หากท่านไม่ยอมรับเงื่อนไขเหล่านี้ ท่านจะไม่ได้อะไรเลย"

ชายชรา โกรธจัดกับการดูถูกนี้ตามที่เขาคิด เขาหยิบถ้วยและขว้างมันใส่กาหลิบ ซึ่งหลีกเลี่ยงขีปนาวุธจากมือของคนขี้เมาได้อย่างง่ายดาย มันชนกับกำแพงและแตกเป็นพันชิ้น ชีคห์ อิบราฮิมโกรธยิ่งกว่าเดิม จากนั้นก็ออกไปหยิบไม้เท้า กาหลิบตบมือในขณะนั้น และวิเซียร์กับทาสสี่คนเข้ามารับชุดชาวประมงออกไป และสวมชุดที่พวกเขานำมาให้เขา

...🌞

— และเชเฮราซาดก็สังเกตเห็นว่าฟ้าสางแล้ว นางจึงหยุดกล่าวคำที่ได้รับอนุญาตให้กล่าว จากนั้นดินาร์ซาดจึงกล่าวว่า “โอ้ พี่สาวของข้า นิทานของพี่ช่างไพเราะ และช่างมีรสชาติ หวานชื่นและน่าพอใจอะไรเช่นนี้!” 

นางตอบว่า “และนี่จะเปรียบอะไรได้กับสิ่งที่พี่จะเล่าให้น้องฟังในคืนหน้า ถ้าพี่มีชีวิตอยู่และกษัตริย์ทรงไว้ชีวิตพี่?”

กษัตริย์ก็ทรงตัดสินพระทัยที่จะรอจนถึงวันพรุ่งนี้ โดยตั้งพระทัยว่าจะสั่งประหารนางหลังจากที่นางเล่าเรื่องของนางจบแล้ว ดังนั้น พวกเขาก็พักผ่อนในคืนนั้นโดยกอดกันจนกระทั่งฟ้าสาง หลังจากนั้น กษัตริย์ก็เสด็จไปยังท้องพระโรง และเสนาบดีและทหารก็เข้ามา และราชสำนักก็เต็มไปด้วยผู้คน และกษัตริย์ก็มีพระบัญชาและตัดสินคดี และแต่งตั้งและปลดตำแหน่ง สั่งและห้ามตลอดทั้งวัน จากนั้นการประชุมก็เลิก และกษัตริย์ชาห์ริอาร์ก็เสด็จเข้าสู่พระราชวังของพระองค์

---

© 2026 One Thousand and One Nights

แปลและเรียบเรียงใหม่โดย: หมื่นล้านคำรัก & AI